Kubianka talerzykowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kubianka talerzykowata
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa patyczniaki
Rząd tocznikowce
Rodzina twardnicowate
Rodzaj kubianka
Gatunek kubianka talerzykowata
Nazwa systematyczna
Ciboria batschiana (Zopf) N.F. Buchw.
Friesia 3(4): 255 (1947)
Worki z zarodnikami

Kubianka talerzykowata (Ciboria batschiana (Zopf) N.F. Buchw.) – gatunek grzybów z rodziny Sclerotiniaceae[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Ciboria, Sclerotiniaceae, Helotiales, Leotiomycetidae, Leotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1880 r. Friedrich Wilhelm Zopf nadając mu nazwę Sclerotinia batschiana. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1947 r. Niels Fabritius Buchwald, przenosząc go do rodzaju Ciboria[1].

Synonimy naukowe[2]:

  • Ciboria pseudotuberosa Rehm 1870
  • Hymenoscyphus pseudotuberosa (Rehm) W. Phillips 1887
  • Sclerotinia batschiana Zopf, in Sydow 1880
  • Sclerotinia pseudotuberosa (Rehm) Rehm 1885
  • Stromatinia pseudotuberosa (Rehm) Boud. 1907

Nazwa polska według opracowania A. Chmiel[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocnik za młodu talerzykowaty, szybko rozpościera się płasko, do 1,5 cm szerokości. Jest ciemnoszarobrązowy, gładki od strony wewnętrznej. Trzon przeważnie krótki (1cm lub więcej), mocno zagłębiony w podłożu, wygięty, czarny i rozszerzony u szczytu[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

W Polsce jest dość rzadk[4].

Czasem w dużych skupieniach, wyłącznie na starych żołędziach, które grzyb mumifikuje na czarne bryłki[4].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Prószyczka mocna (Rustroemia firma) jest podobna, ale zwykle wyrasta na opadłych gałązkach dębowych. Na wiosnę można znaleźć twardnicę bulwiastą (Sclerotinia tuberosa) o owocnikach kasztanowatobrązowych, za młodu pucharkowatych, później płasko rozpostartych, do 2 cm średnicy. Wyrasta tylko z przetrwalników na korzeniach zawilca gajowego połączona z nimi trzonkiem do 10 cm długim. Opanowany przez grzyb zawilec nie ginie, ale już nie kwitnie. Znane są jeszcze inne gatunki o podobnym zabarwieniu i równie długim trzonem. Dla ich oznaczenia niezbędna jest znajomość podłoża, na którym się rozwijają[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum [dostęp 2013-11-12].
  2. Species Fungorum [dostęp 2013-11-12].
  3. Alicja Chmiel, Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów workowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany PAN, 2006, ISBN 978-83-89648-46-4.
  4. a b c d Edmund Garnweidner i inni, Grzyby. Przewodnik do poznawania i oznaczania grzybów Europy Środkowej, Warszawa: MUZA SA, 2006, s. 226, ISBN 83-7319-976-4.