Kuc tybetański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kuc tybetański
Ilustracja
Inne nazwy Nanfan
Typ kuc
Wzorce rasy
Equus ferus caballus

Kuc tybetański (potoczna nazwa Nanfan[1]) – rasa kuca chińsko-mongolskiego[1]. Pochodzi i zamieszkuje Tybet, ale prawdopodobnie wywodzi się z koni mongolskich. Jego najbliżsi krewniacy to kuc Spiti oraz kuc Bhutan, jest od nich nieco większy i silniejszy[1]. Jest znany z powodu wytrzymałości[2] zarówno wierzchowej jak i jucznej[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tybetański kucyk należy do grupy sześciu ras rodzimych w Tybecie. Badacze nie są do końca pewni, czy wywodzi się od koni mongolskich, takich jak kucyk Miyako i kucyk chiński Guoxii, czy też jest to własna czysta rasa z Tybetu[3].

Pokrój[edytuj | edytuj kod]

Wysokość w kłębie wynosi od 124 do 127 cm. Ma pospolitą głowę[1], często o garbonosym profilu i pogrubionych ganaszach, przy której jest krótka szyja[1]. Kłąb słabo zaznaczony. Klatka piersiowa jest głęboka, a łopatki stromo ustawione. Tułów muskularny, dość długi, zad zaokrąglony. Kończyny o dobrej budowie są krótkie i mocne o mocnych kopytach[1] z twardego rogu. Umaszczenie gniade, skarogniade, myszate, najpopularniejsza jest maść siwa. Sierść jest twarda i gęsta, z bardzo obfitym podszerstkiem. Kuce posiadają długą grzywę i nisko osadzony ogon[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]