Kuchmistrz wielki koronny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kuchmistrz wielki koronny (łac. magister culinae Regni) – urząd dworski Korony I Rzeczypospolitej.

Do jego kompetencji należał zarząd kuchni króla. Pod jego opieką pozostawał sprzęt kuchenny. W czasie uczt asystował władcy, zapowiadając podawane potrawy.

Według opisu uczty Zygmunta III Wazy w 1595 roku: każdą potrawę podawał najpierw kuchmistrz koronny krajczemu z ukłonami, potem krajczy stolnikowi koronnemu, ten dopiero maczał kawałeczek chleba w potrawie, przykładał chleb ten do języka, na koniec rzucał go w stojący blisko duży kosz srebrny[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bożena Fabiani, Na dworze Wazów w Warszawie, Warszawa 1988, s. 129.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Góralski Urzędy i godności w dawnej Polsce, Warszawa 1998