Kuchnia peruwiańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Papas - ziemniaki peruwiańskie
Różne odmiany peruwiańskiej kukurydzy
Stek z alpaki

Kuchnia peruwiańska – ogół tradycji kulinarnych Peru, wywodzących swe korzenie zarówno z tradycji ludów andyjskich, jak i kuchni europejskich. Wykazuje duże zróżnicowanie terytorialne. Regiony nadmorskie oraz Lima słyną z dań z owoców morza, do najsłynniejszych z nich należy ceviche. Ziemniaki są dostępne w kilkuset różnych odmianach, wykorzystuje się także inne rośliny bulwiaste, takie jak oca, olluco, camote czy arracacha. Ważną rolę pełni także kukurydza, podobnie jak ziemniaki, dostępna w wielu rodzajach. Sprowadzone przez Hiszpanów nowe rośliny, jak np. ryż czy nieznane wcześniej Indianom gatunki zwierząt hodowlanych (kury, owce, krowy) zostały w pełni zadomowione. Spożywa się tradycyjnie mięso lam. Za przysmak w okolicy Cuzco uważane są cuy, świnki morskie[1]. Najważniejszą przyprawą są papryczki chili.

Typowe dania[edytuj | edytuj kod]

  • escabeche de pescado - potrawa ze smażonej ryby, serwowana na zimno
  • papas a la huancaína - zapiekanka z ziemniaków, papryki i jajek
  • papa ocopa - ziemniaki z sosem z orzeszków ziemnych
  • papa rellena - ziemniaki nadziewane mięsem, cebulą, jajkami i rodzynkami
  • tacu tacu - danie z owoców morza z ryżem i fasolką
  • cau cau - flaczki z fasolą i ziemniakami
  • rocoto relleno - nadziewana papryka
  • lomo saltado - paski wołowiny z cebulą, pomidorami i smażonymi ziemniakami
  • anticuchos - szaszłyki z serc wołowych lub wieprzowych
  • pan con chicharrón - typowe peruwiańskie śniadanie składające się z bułki ze smażonym, chrupiącym i ciepłym boczkiem
  • causa limena - peruwiańska przystawka, składająca się dwóch warstw puré z żółtych ziemniaków przełożonych farszem zazwyczaj z piersi z kurczaka, gotowanych warzyw i majonezu

Desery[edytuj | edytuj kod]

Napoje[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przewodnik Peru, Mediaprofit, Warszawa 2006, str. 121