Kucie na gorąco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kucie na gorącoproces technologiczny, metoda obróbki plastycznej metali na gorąco, jedna z odmian kucia. W odróżnieniu od kucia na zimno w metodzie tej odkształcenie plastyczne osiągane jest w temperaturze wyższej od temperatury rekrystalizacji. W trakcie kucia na gorąco odbywa się kształtowanie materiału wraz ze zmianą własności fizykochemicznych, struktury i gładkości powierzchni.

Metoda kucia na gorąco wykorzystywana jest przy obróbce ręcznej i mechanicznej, zarówno w kuciu swobodnym, jak i matrycowym.

Cechy[edytuj | edytuj kod]

  • równomierna mikrostruktura
  • usunięta pasowość mikrostruktury
  • umocnienie metalu w procesie kształtowania jest tracone w całości podczas rekrystalizacji

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Kucie na gorąco wykorzystuje się w produkcji elementów, od których jest wymagana wysoka wytrzymałość. Metodę tę wykorzystuje się najczęściej przy produkcji przemysłowej:

  • uchwytów wagonowych,
  • kluczy do kół,
  • śruby i nakrętki o podwyższonej wytrzymałości,
  • elementów złącz szyn kolejowych,

oraz wszelkie elementy wykonywane w ramach kowalstwa artystycznego.