Kukal bażanci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kukal bażanci
Centropus phasianinus[1]
(Latham, 1802)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd kukułkowe
Rodzina kukułkowate
Podrodzina kukale
Rodzaj Centropus
Gatunek kukal bażanci
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Kukal bażanci (Centropus phasianinus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kukułkowatych (Cuculidae). Zasiedla północną oraz wschodnią Australię oraz całą Nową Gwineę. Nie jest zagrożony.

Charakterystyka
Większy od kruka, ale lżejszy. Dosyć długi, szary dziób. Czerwone oczy samca, u samicy pomarańczowe, kontrastują z czarnym wierzchem ciała oraz całym spodem, łącznie z nogami. Skrzydła brązowe w białe plamki. Ogon również, ale tylko po bokach. Jest on długi i szeroki. Skrzydła także szerokie. Młode mają brązową głowę i płowe plamki.
Wymiary
  • długość ciała: 61-79 cm
  • rozpiętość skrzydeł: 51-56 cm
  • masa ciała: 198-482 g
Biotop
Bagna oraz brzegi rzek, ponadto uprawy trzciny cukrowej i podszyt.
Zachowanie
Żyje samotnie. Kiedy czeka na zdobycz, zazwyczaj leży nisko w ukryciu.
Głos
Huczące i niskie opadające "hu...", wydaje je w długich seriach. Głos alarmowy to syczenie.
Pożywienie
Głównie owady, ale zjada także małe kraby, kręgowce oraz pisklęta.
Lęgi
Często wyprowadza kilka lęgów. Gniazdo jest osłoniętą platformą z trawy, ukrytej w kępie. Później kukal dodaje do niej patyki i małe gałęzie. Swoje 3, 4 lub 5 jaja wysiaduje przez 15 dni. Młode umieją lata po 17 dniach.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Centropus phasianinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Centropus phasianinus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • D. Chandler, D. Couzens, E. Dunn, J. Elphic, R. Hume i inni: Ptaki. Warszawa: MULTICO, 2008, seria: Fakty o zwierzętach świata. ISBN 978-83-7073-583-8.