Kultura bogaczewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kultura bogaczewska – kultura epoki żelaza, stanowiska kultury zajmują tereny północno-wschodniej Polski (dawnych Prus). Jej nazwa pochodzi od stanowiska archeologicznego w Bogaczewie koło Giżycka.

Chronologia – geneza i zanik[edytuj | edytuj kod]

Stanowiska tej kultury datowane są na od młodszego okresu przedrzymskiego tj. od 450 do 250 r. p.n.e. Wydzielona została ze środowiska kultury przeworskiej pod wpływem silnej latenizacji. Należy do kręgu kultur zachodniobałtyjskich.

Obszar występowania i kontekst kulturowy[edytuj | edytuj kod]

Stanowiska tej kultury spotykane są na Pojezierzu Mrągowskim, północnej części równiny Mazurskiej, pojezierzu Ełckim i Suwalskim.

Charakterystyczne wytwory kulturowe[edytuj | edytuj kod]

Ludność wytwarzała szklane paciorki, specyficzne ozdoby (często zdobione emalią) oraz części stroju niespotykane w innych kulturach

Obrządek Pogrzebowy[edytuj | edytuj kod]

Występowały groby płaskie ciałopalne, którym towarzyszą niekiedy pochówki koni. Do grobów wkładano brązowe monety rzymskie.

Gospodarka i społeczeństwo[edytuj | edytuj kod]

Ludność tej kultury prowadziła ożywione kontakty z ludnością skandynawską, kultur wschodniobałtyjskich oraz państwem rzymskim. Wysoko rozwinięty był handel bursztynem. Nastąpił duży rozwój lokalnej produkcji brązowniczej i emalierskiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Okulicz, Cmentarzysko z okresu rzymskiego, odkryte w miejscowości Bogaczewo na przysiółku Kula, pow. Giżycko, w: Rocznik Olsztyński, I, 1958
  • Kultura bogaczewska w 20 lat później, pod red. Anny Bitner-Wróblewskiej, Piotra Iwanickiego i Grażyny Iwanowskiej, Seminarium Bałtyjskie I, Warszawa 2007
  • Wielka Historia Polski, tom I Najdawniejsze dzieje ziem polskich (do VII w.),Piotr Kaczanowski, Janusz Krzysztof Kozłowski, wyd. Fogra Kraków 1998.
  • Encyklopedia historyczna świata tom I: Prehistoria, praca zbiorowe, opracowanie naukowe prof. Dr hab. Janusz K. Kozłowski, Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres , Kraków 1999.

Linki[edytuj | edytuj kod]