Kultura głaskowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kultura głaskowska - chalkolityczna kultura archeologiczna z obszaru Syberii, stanowisko eponimiczne Głaskowo w pobliżu Irkucka.

Rozwijała się w latach około 1700 - 1200 p.n.e.

Gospodarka oparta na myślistwie, rybołówstwie i zbieractwie. Łodzie lekkie z kory brzozowej, liczne znaleziska grotów kościanych. Ceramika gładka lub zdobiona szpatułkami. Ozdoby strojów głównie z kłów jelenia i koralików jadeitowych. W grobach pojawiają się wyroby miedziane obok kościanych i kamiennych[1].

Bogactwo ozdób jadeitowych oraz ich forma wskazują iż kultura ta mogła mieć wpływ nawet na kultury Dalekiego Wschodu, być może były prototypami jadeitowych zabytków chińskich[2].

Twórców kultury głaskowskiej wiąże się z przodkami Ewenków, Ewenów i Jukagirów[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. sati.archaeology.nsc.ru: Глазковская культура (ros.). [dostęp 2014-02-13].
  2. Michel Brézillon: Encyklopedia kultur pradziejowych. Warszawa: WAiF, 1981. ISBN 83-221-0143-0.
  3. spb.ru: Л.Н. Гумилёв: Хунну. Срединная Азия в древние времена. (ros.). [dostęp 2014-02-17].