Kupiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne znaczenia.
Sprzedawca lin, Aleppo, Syria, 2006

Kupiec – osoba prowadząca we własnym imieniu przedsiębiorstwo handlowe[1].

W średniowieczu kupcy wraz z innymi rzemieślnikami tworzyli mieszczaństwo, w tym samym czasie zrzeszali się również w organizacjach zwanych cechami. Jednym z obowiązków[styl do poprawy], który mieli spełniać w określonych przez króla miastach, było prawo składu.

Pojęcie kupca w prawie polskim[edytuj]

W Polsce okresu międzywojennego pojęcie kupca oznaczało podmiot, który we własnym imieniu prowadził przedsiębiorstwo zarobkowe (art. 2 § 1 Kodeksu handlowego z 1934).

W roku 1965 zgodnie z art. VI przepisów wprowadzających Kodeks cywilny, art. 2 KH został uchylony, w związku z czym zniknęło pojęcie kupca z prawa polskiego, a zamiast niego pojawiło się pojęcie jednostka gospodarki uspołecznionej i jednostka gospodarki nieuspołecznionej. W roku 1988 ustawa o działalności gospodarczej[2] wprowadza pojęcie „podmiot gospodarczy”, które w 1999 roku zostało zastąpione pojęciem „przedsiębiorca[3].

Niemcy[edytuj]

W Niemczech pojęcie kupca (niem. Kaufmann) stanowi centralny punkt odniesienia do prawa handlowego jako szczególnego prawa prywatnego kupców. Kupcem jest każdy prowadzący kupiecką działalność gospodarczą (niem. Handelsgewerbe), chyba że działalność ta nie wymaga ze względu na swój rodzaj i rozmiar zorganizowania na sposób kupiecki, np. działalność gospodarcza w niewielkim rozmiarze (niem. Kleingewerbetreibende)[4].


Przypisy

  1. kupiec. Encyklopedia PWN. [dostęp 2017-06-21].
  2. Dz.U. 1988 nr 41, poz. 324.
  3. Dz.U. 1999 nr 101, poz. 1178.
  4. Krzysztof Kułak, Marcin Podleś, Piotr Marcin Wiórek: Pojęcie przedsiębiorcy i kupca w prawie niemieckim i francuskim na tle pojęcia przedsiębiorcy w projekcie kodeksu cywilnego. Przegląd Prawa i Administracji LXXXIV. [dostęp 2017-06-21].