Kuropatnik (ptak)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kuropatnik
Ithaginis cruentus[1]
Hardwicke, 1821
Ilustracja
samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina bażanty
Plemię Ithaginini
Wolters, 1976
Rodzaj Ithaginis
Wagler, 1832
Gatunek kuropatnik
Synonimy
  • Ithaginis cruentatus
Podgatunki
  • I. c. cruentus (Hardwicke, 1821)
  • I. c. affinis (CW Beebe, 1912)
  • I. c. beicki (Mayr i Birckhead, 1937)
  • I. c. berezowskii (Bianchi, 1903)
  • I. c. clarkei (Rothschild, 1920)
  • I. c. geoffroyi (Verreaux, 1867)
  • I. c. kuseri (Beebe, 1912)
  • I. c. marioni (Mayr, 1941)
  • I. c. michaelis (Bianchi, 1903)
  • I. c. rocki (Riley, 1925)
  • I. c. sinensis (David, 1873)
  • I. c. tibetanus (ECS Baker, 1914)
  • I. c annae (Mayr & Birdkhead, 1937)
  • I. c. holoptilus (Greenway, 1933)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Kuropatnik[3], kuropatnik nepalski (Ithaginis cruentus) – gatunek ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Jest jedynym należącym do rodzaju Ithaginis. Występuje on we wschodnich Himalajach. Ze względu na swoją nazwę w innych językach bywa także zwany bażantem krwawym[4]. Ptak ten jest symbolem indyjskiego stanu Sikkim.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Są spotykane w Himalajach od Nepalu poprzez Tybet i północną Birmę aż po północno-zachodnie Chiny. Żyją na wysokościach między około 2100 m n.p.m. (w zimie) a 3000–4500 m n.p.m. (podczas okresu godowego)[5]. Różnice te są tak znaczne ze względu na ich przemieszczanie się wraz ze zmieniającą się linią śniegu, w okolicach której przebywają. Preferują lasy iglaste i mieszane.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Zarówno wielkością, jak i ubarwieniem bardziej przypomina kuropatwę niż większość bażantów. Wyraźnie widoczny jest dymorfizm płciowy. Samce mają jasne podbrzusze i pierś, która poprzecinana jest czerwonymi piórami, reszta ich ciał jest szara. Poszczególne podgatunki różnią się ilością czerwonych piór na piersi, intensywnością ubarwienia reszty ciała oraz wielkością. Samice są upierzone od rdzawobrązowego po szarobrązowy z wyraźnie jaśniejszą głową. U obu płci na czubku głowy występuje pióropusz. Nogi i pozbawiona piór otoczka oka są czerwone. Nie potrafi dobrze latać, ale jest w stanie szybko biegać.

Wymiary średnie[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała samca: 43 cm
  • długość ciała samicy: 39 cm

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Gatunek raczej monogamiczny, choć u starszych osobników zdarza się, że na jednego samca przypada kilka samic. Dojrzałość płciową osiąga w wieku jednego roku. W maju samica składa od 5–12 jaj do naziemnego, dobrze ukrytego gniazda. Po 27–29 dniach z jaj wykluwają się pisklęta, które po dwóch dniach od wyklucia potrafią podążać za matką w poszukiwaniu pożywienia.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się głównie porostami, zjada także mchy, paprocie czy niewielkie gałązki. Rzadko zdarza mu się grzebać pazurami w poszukiwaniu pożywienia, najczęściej podnosi je z ziemi za pomocą dzioba. Żeruje w grupach.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ithaginis cruentus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. BirdLife International 2012, Ithaginis cruentus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-05-01] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Gallini Brehm,CL, 1831 (wersja 2016-03-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-05-01].
  4. Kuropatnik nepalski – Ithaginis cruentus. W: Olsniak.pl [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-17)].
  5. Blood Pheasant (Ithaginis cruentus) (ang.). W: GBWF.org [on-line]. [dostęp 2019-10-26].