Kurowo (województwo podlaskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kurowo
Kurowo
Kurowo
Państwo  Polska
Województwo podlaskie
Powiat wysokomazowiecki
Gmina Kobylin-Borzymy
Wysokość 114-123 m n.p.m.
Strefa numeracyjna (+48) 86
Kod pocztowy 18-204
Tablice rejestracyjne BWM
SIMC 0399083
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Kurowo
Kurowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kurowo
Kurowo
Ziemia 53°06′20″N 22°47′37″E/53,105556 22,793611Na mapach: 53°06′20″N 22°47′37″E/53,105556 22,793611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kurowowieś w woj. podlaskim, w pow. wysokomazowieckim, w gminie Kobylin-Borzymy.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

Siedziba Narwiańskiego Parku Narodowego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dwór w Kurowie
Park w zespole dworskim
XIII Biesiada Miodowa
Fragment stoisk
XIII Biesiada Miodowa w Kurowie

Założone najprawdopodobniej na początku XV w. Początkowo wieś ruska. Położona na zachodnim brzegu Narwi, przy ujściu rzeczki Kurówki.

Znani właściciele Kurowa:

W XVII wieku Kurowo stało się ośrodkiem samodzielnych dóbr. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych Krajów Słowiańskich podaje, iż: Kurowo folwark, powiat mazowiecki, gmina Kowalewszczyzna, parafia Waniewo. W 1827 r. 3 domy, 16 mieszkańców Folwark Kurowo z wsią Pszczółczyn, rozległy mr. 1419: grunta orne i ogrody mr. 673, łąk mr. 356, pastwiska mr. 137, wody mr. 22, lasu mr. 220, nieużytki i place mr. 11, budynków murowanych. 3 z drzewa 12, płodozmian 11 -polowy, wiatrak. Wieś Pszczółczyn os, 42 z gruntem mr. 966[2]. W 1865 r. majątek liczył 1769 morgów (ok. 990 ha).

W roku 1921 folwark Kurowo. Naliczono tu 6 budynków z przeznaczeniem mieszkalnym oraz 160 mieszkańców (74 mężczyzn i 86 kobiet). Narodowość polską podało 151 osób, a białoruską 9[3].

Po przeprowadzonej parcelacji, w ramach reformy rolnej, majątek obejmował: dwór wraz z parkiem, budynki mieszkalne pracowników, budynki gospodarcze i ok. 200 ha użytków rolnych, łąk, wód i nieużytków.

W czasie II wojny światowej Kurowo zostało zajęte przez Armię Czerwoną, gospodarstwo przekształcono w kołchoz, a w dworku utworzono sierociniec. Od 1941 r. majątkiem zarządzała administracja niemiecka.

Wojnę przetrwały wszystkie budynki mieszkalne i gospodarcze. Nienaruszony pozostał również park i stojący w pobliżu młyn wraz z towarzyszącymi budynkami.

Od 25 września 1954 r. miejscowość wchodziła do Gromady Pszczółczyn, a od 31 grudnia 1959 – 1 stycznia 1973 r. do Gromady Kobylin-Borzymy[4].

W 1988 r. dwór z otaczającym go parkiem został przejęty przez Narwiański Park Krajobrazowy przekształcony następnie w Park Narodowy. Od 1996 r. w dworku mieści się siedziba Narwiańskiego Parku Narodowego.

W Kurowie na terenie dawnego zespołu dworskiego już od wielu lat odbywa się Biesiada Miodowa[5].

Obiekty zabytkowe[edytuj | edytuj kod]

Młyn motorowy z 1925 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Katalog zabytków sztuki, Województwo łomżyńskie, Pod redakcją M. Kałamajskiej-Saeed, Ciechanowiec, Zambrów, Wysokie Mazowieckie i okolice, PAN Instytut Sztuki, Warszawa 1986, s. 52-53.
  2. Kurowo (województwo podlaskie) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.
  3. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dnia 30 września 1921 r., Województwo białostockie, Powiat Wysokie Mazowieckie, Gmina Kowalewszczyzna. Warszawa 1924 r. s. 110. – dostępny na stronie: Wikimedia Commons (2012-10-07).
  4. W. Jemielity, Podziały administracyjne powiatów wysokomazowieckiego i łapskiego w latach 1919–1990 ze Studia Łomżyńskie, tom VII. Łomża 1996 r. s. 108-115.
  5. Biesiada Modowa w Kurowie (2012-10-07).