Kurtaczek prążkowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kurtaczek prążkowany
Pitta elliotii[1]
Oustalet, 1874
Kurtaczek prążkowany
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Rodzina kurtaczki
Rodzaj Pitta
Gatunek kurtaczek prążkowany
Synonimy
  • Hydrornis elliotii (Oustalet, 1874)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Kurtaczek prążkowany (Pitta elliotii) – gatunek małego ptaka z rodziny kurtaczków. Występuje w południowo-wschodniej Azji. Nie zagraża mu wyginięcie.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek opisał po raz pierwszy Emile Oustalet w roku 1874, pod nazwą Pitta elliotii (obecnie przez IOC kurtaczek prążkowany umieszczany jest w rodzaju Hydrornis[3]). Holotyp pochodził z Kochinchiny (Wietnam). Na podstawie m.in. długiego, stopniowanego ogona, gatunek bywa umieszczany w monotypowym rodzaju Eucichla[4]. Monotypowy[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 19-21 cm, w oryginalnym opisie podano 17cm[5]. Masa ciała waha się od 85 do 97 g. Pozostałe wymiary zamieszczone w oryginalnym opisie są następujące: skrzydło 10 cm, ogon 4 cm, dziób 1 cm (wysokość 7 mm), skok 3,2 cm[5]. U samca wierzch głowy i kark niebieskozielony. Od dzioba przez oko do karku biegnie biały pas. Wierzch ciała ciemnozielony o nieznacznie niebieskawym odcieniu. Sterówki jasno niebieskofioletowe. Broda i gardło białe, niższa część gardła i górna część piersi zielononiebieska. Pozostała część spodu ciała pokryta żółto-czarnymi prążkami, jedynie na spodzie brzucha granatowa plama. Dziób czarny, tęczówki brązowe do ciemnobrązowych. U samicy wierzch głowy i kark płowe, brak granatowej plamy na brzuchu[4].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

H. elliotii zasiedla skrajnie południowe i południowo-wschodnie obszarów Tajlandii oraz Laos, Wietnam i Kambodżę. Środowisko życia stanowią lasy wiecznie zielone i częściowo wiecznie zielone z bogatym runem, często rosnące na wapieniu; zasiedla również lasy z podszytem zdominowanym przez bambusy lub palmy. Spotyka się go na poziomie 0-800 m n.p.m.[4]

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Wśród zjadanego pokarmu odnotowano jedynie termity (Isoptera), około 2-centymetrową gąsienicę oraz nieokreślone bezkręgowce. Żeruje na ziemi w listowiu, raz obserwowano osobnika kopiącego w ziemi[4].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Mało informacji na temat gniazdowania. Okres lęgowy trwa prawdopodobnie od kwietnia do czerwca. Gniazdo zadaszone, ma wymiary około 18 x 24 x 20 cm, posiada boczne wejście. Budulec stanowią patyki oraz liście palm, bambusów i rotangów, niekiedy same łodygi i żyłki liści. Umieszczone jest do 5 m nad ziemią. Zniesienie liczy 2-4 jaja barwy kremowej; jeżeli posiadają plamki, są barwy brązowej. Brak danych na temat inkubacji i piskląt; oba ptaki z pary karmią młode[4].

Status zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Przez IUCN gatunek klasyfikowany jako najmniejszej troski (LC, Least Concern)[2]. Przed rokiem 1926 kurtaczek prążkowany był rzadki; ponieważ wiele obszarów leśnych zostało wyciętych, został uznany za zagrożonego. W roku 1988 po wyprawach ornitologicznych stwierdzono, że ten gatunek jest pospolity w Wietnamie; odnotowany go wtedy m.in. w Parku Narodowym Cúc Phương. W 1994 odnotowany także w Parku Narodowym Cát Tiên. W Tajlandii rzadki. Prawdopodobnie w wielu miejscach swojego występowania rzeczywisty status nie jest ustalony[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pitta elliotii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Pitta elliotii. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b F. Gill & D. Donsker: NZ wrens, broadbills & pittas. IOC World Bird List (v5.1). [dostęp 2015-01-29].
  4. a b c d e f del Hoyo, J.; Elliot, A. & Christie, D.A.: Handbook of the Birds of the World. T. 8. Broadbills to Tapaculos. Lynx Edicions, 2003, s. 141-142. ISBN 84-87334-50-4.
  5. a b M.E. Oustalet. Description d'une nouvelle espece de breve. „Nouvelles archives du Muséum d'histoire naturelle”. 10, s. 100-103, 1874.