Kwadrat Sator-Rotas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwadrat Sator-Rotas
Kwadrat Sator-Rotas w Oppède, Francja
Kwadrat Sator-Rotas na kamiennej ścianie w Capestrano w Opactwie św. Piotra
Anagram utworzony przez litery kwadratu Sator-Rotas

Kwadrat Sator-Rotas - jeden z najbardziej popularnych kwadratów magicznych, wspominany już u Pliniusza Starszego w "Historii naturalnej". Zawiera wpisane słowa: Sator arepo tenet opera rotas.

Znaczenie[edytuj]

Bez względu na kierunek czytania zawsze otrzymujemy te same zdania, które po łacinie brzmią: "Siewca przy swym wozie kieruje pracami" albo "Siewca Arepo z trudem wstrzymuje koła". Można też czytać kolejne wiersze tekstu na przemian od prawej do lewej, i od lewej do prawej (lub odwrotnie) metodą "bustrofedon". Choć zapewne taka kombinacja słów jest przypadkowa, dla wielu ludzi kwadrat ten miał znaczenie magiczne.

Na podstawie odnalezionych, wczesnych wzorów wydaje się, że kwadrat Sator-Rotas, powinien być czytany od góry do dołu i od lewej do prawej: "ROTAS OPERA TENET AREPO SATOR" .

Niektórzy twierdzą, że ma on zawierać zakodowaną symbolikę chrześcijańską, bowiem z liter kwadratu można ułożyć wyrazy pater noster czyli pierwsze słowa chrześcijańskiej modlitwy Ojcze nasz. Po utworzeniu tych dwóch wyrazów zostają jeszcze litery A i O, co interpretowano jako greckie alfa i omega - początek i koniec.

Kwadrat ma także znaczenie symboliczne w niektórych odłamach wolnomularstwa (zwłaszcza w rytach mistycznych, wywodzących tradycję masonerii od zakonu templariuszy - np. ryt angielski[1]).

Historia kwadratu[edytuj]

Według niektórych hipotez, kwadrat ten ma źródła kabalistyczne, a w oryginalnej wersji litery pisane były po hebrajsku. Przez Żydów używany był jako talizman. Inne hipotezy mówią, że kwadrat wywodzi się z kultu Mitry, a do Rzymu trafił razem z powracającymi legionami rzymskimi, nie wiadomo jednak jakie miał znaczenie dla wyznawców Mitry. Jeden z takich kwadratów odnaleziono w zasypanych wulkanicznym pyłem Pompejach.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

W. Kopaliński, Słownik symboli, Rytm, Warszawa 2001

  • D. Shugarts, Tajemnice syna wdowy, Amber, Warszawa 2005
  • Marianne Oesterreicher-Mollwo, Jerzy Prokopiuk: Leksykon symboli. Warszawa: ROK Corporation, 1992. ISBN 83-85344-23-3. (pol.)