Kwas alginowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwas alginowy
Kwas alginowy
Ogólne informacje
Numer CAS 9005-32-7
Struktura meru (C6H8O6)n

Kwas alginowy – naturalnie występujący kopolimer kwasu mannurowego i guluronowego. Jest składnikiem ścian komórkowych wielu alg i trawy morskiej. Ma postać białego lub jasnożółtawobrunatnego, krystalicznego lub bezpostaciowego proszku. Jest nierozpuszczalny w wodzie, bardzo trudno rozpuszcza się w etanolu[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Kwas alginowy jest liniowym kopolimerem, złożonym z bloków kwasu D-mannurowego i L-guluronowego. Cząsteczki są połączone wiązaniem β-1-4 glikozydowym. Kolejność i długość bloków może być różna. Możliwe są również wystąpienia pojedynczych cząsteczek zamiast całych bloków.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Kwas alginowy nie rozpuszcza się w wodzie, jednak bardzo dobrze ją wchłania, zwiększając przy tym swoją objętość. Potrafi zaabsorbować nawet do trzech razy więcej wody (wagowo) w stosunku do swojej własnej masy. Z tego powodu można go stosować jako środek zagęszczający czy osuszający.

Kwas alginowy i jego sole (alginiany) znalazły zastosowanie w przemyśle spożywczym. Kwas alginowy jest zarejestrowany jako dodatek do żywności pod numerem E400. Jako dodatek spełnia rolę emulgatora i zagęszczacza w produkcji lodów czy napojów.

Ponadto kwas ten używany jest jako środek żelujący, zarówno w produktach spożywczych (dżemy, galaretki, soki), jak i kosmetykach (żele pod prysznic, szampony, pasty do zębów, mydła).

Znalazł zastosowanie również w stomatologii jako masa wyciskowa i należy (razem z masą agarową) do mas elastycznych hydrokoloidowych.

Jest także wykorzystywany w przemyśle motoryzacyjnym do produkcji gumy oponowej. Zwiększa on elastyczność kauczuku i powoduje, że opona jest bardziej wytrzymała na oddziaływania środowiska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska IX. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2011, s. 4574. ISBN 978-8388157-77-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]