Kwas diazotowy(I)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwas diazotowy(I)
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny H2N2O2
Masa molowa 62,03 g/mol
Wygląd bezbarwne kryształy
Identyfikacja
Numer CAS 14448-38-5
PubChem 61744[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Kwas diazotowy(I) (kwas podazotawy[a]), H
2
N
2
O
2
nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenowych kwasów azotu, zawierający dwa atomy azotu na stopniu utlenienia I. Jest kwasem słabym i nietrwałym, ma budowę dimeryczną, HON=NOH.

Otrzymać go można w reakcji diazotanu(I) srebra z eterowym roztworem HCl w warunkach ściśle bezwodnych, w atmosferze gazu obojętnego[2]. Tworzy bezbarwne kryształy krystalizujące z eteru, które łatwo ulegają rozkładowi, a ogrzane wybuchają. Wybuch może nastąpić też bez widocznej przyczyny. W obecności stałego KOH ulega samozapłonowi[2]. W roztworze wodnym powoli rozkłada się z wydzieleniem podtlenku azotu.

Kwas diazotowy(I) tworzy sole: wodorodiazotany(I) zawierające anion [HON=NO]
oraz diazotany(I) z anionem [ON=NO]2−
. Diestry kwasu diazotowego(I), RON=NOR, są nietrwałe i rozkładają się do azotu i wolnych rodników[4].

Izomerem kwasu diazotowego(I) jest nitroamid, H
2
N−NO
2
.

Uwagi

  1. Nazwa zgodna z zaleceniami nomenklaturowymi American Chemical Society[3].

Przypisy

  1. Kwas diazotowy(I) (CID: 61744) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b c Handbook of Preparative Inorganic Chemistry. Georg Brauer (red.). T. 1. New York, London: Academic Press, 1963, s. 492–493.
  3. Naming and Indexing of Chemical Substances for Chemical Abstracts. 2007 Edition. American Chemical Society, 2008, s. 100.
  4. Henry A. Bent. Structural chemistry of donor-acceptor interactions. „Chemical Reviews”. 68 (5), s. 587–648, 1968. DOI: 10.1021/cr60255a003. 

Bibliografia[edytuj]

  • Egon Wiberg, Arnold Frederick Holleman: Inorganic Chemistry. Elsevier, 2001. ISBN 0123526515.