Kwas sulfanilowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwas sulfanilowy
Kwas sulfanilowy
Kwas sulfanilowy
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C6H7NO3S
Masa molowa 173,19 g/mol
Wygląd bezbarwne kryształy[1][2]
Identyfikacja
Numer CAS 121-57-3
6101-32-2 (monohydrat)
PubChem 8479[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Kwas sulfanilowy (kwas p-aminobenzenosulfonowy) – aromatyczny, organiczny związek chemiczny zawierający podstawnik aminowy i sulfonowy w konfiguracji para (p-aminowa pochodna kwasu benzenosulfonowego).

Właściwości
Substancja stała (tworzy kryształy jako dihydrat), ogrzany powyżej temperatury 288 °C ulega stopieniu połączonemu z rozkładem. jest słabo rozpuszczalny w wodzie, dobrze w zasadach. Z kwasami nie tworzy soli amoniowych z powodu występowania w formie jonu obojnaczego.
Otrzymywanie
Powstaje w wyniku sulfonowania aniliny kwasem siarkowym w temperaturze 200 °C.
Zastosowanie
Stosowany do otrzymywania barwników diazowych. Pochodne amidowe kwasu sulfanilowego to sulfonamidy, stosowane jako środki baktriostatyczne.

Przypisy[edytuj]

  1. a b Farmakopea Polska X. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 9788363724477.
  2. a b c d e f Kwas sulfanilowy (ang. • niem.) w bazie IFA GESTIS. Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA). [dostęp 2016-03-15].
  3. Kwas sulfanilowy – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. a b c d e CRC Handbook of Chemistry and Physics. William M. Haynes (red.). Wyd. 95. Boca Raton: CRC Press, 2014, s. 3-16, 5-97, 5-156. ISBN 9781482208689.
  5. Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, zał. VI, z uwzględnieniem Rozporządzeń ATP: Kwas sulfanilowy w Wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2016-03-15].
  6. Kwas sulfanilowy. Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2016-03-15].

Bibliografia[edytuj]

  • Bogusław Bobrański, Chemia organiczna
  • David A. Shirley, Chemia organiczna, WNT, Warszawa 1968
  • Jan Moszew, Chemia organiczna, PWN, Łódź – Warszawa – Kraków 1964
  • Encyklopedia techniki CHEMIA, WNT, Warszawa 1965