Kwaszenina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwaszenina
Dawne Wojskowe Gospodarstwo Rolne w Kwaszeninie
Dawne Wojskowe Gospodarstwo Rolne w Kwaszeninie
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Ustrzyki Dolne
Kod pocztowy 38-710
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0361784
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Kwaszenina
Kwaszenina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kwaszenina
Kwaszenina
Ziemia 49°33′11″N 22°39′24″E/49,553056 22,656667

Kwaszenina - osada[1] w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne.

Położenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Kwaszenina położona jest w Górach Sanocko-Turczańskich w Karpatach Wschodnich w południowo-wschodniej Polsce. Przez miejscowość z zachodu na wschód przepływa rzeka Wyrwa. Od wschodu graniczy z Ukrainą z miejscowością Michowa w rejonie starosamborskim obwodu lwowskiego. Od południa graniczy z Jureczkową i Liskowatem, z zachodu z Wojtkówką, Wojtkową i Jamną Górną i od północy z Makową i Arłamowem. Najwyższe wzniesienie leży na południu osady i są to Kopce 610 m n.p.m. Przez miejscowość przebiega droga powiatowa nr 2089R Jureczkowa - Kwaszenina - Arłamów, a od niej droga gminna prowadzi do granicy państwowej. Najbliższe miasto to Ustrzyki Dolne odległe o 25 km. Do Przemyśla jest 40 km, a do Sanoka 50 km. Powierzchnia osady wynosi 2570 ha.

Kwaszenina na mapie "Dobromil" z 1938 roku Wojskowego Instytutu Geograficznego

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kwaszenina wspominana była po raz pierwszy w dokumentach w 1511 roku i wchodziła obok między innymi Arłamowa, Paprotna i Sopotnika w skład klucza dobromilskiego Herburtów. Właścicielem dóbr dobromilskoch a więc i Kwaszeniny był wówczas podkomorzy przemyski Jan Herburt, a później kolejno kasztelan lwowski Stanisław Herburt (do 1584 roku), kasztelan przemyski Szczęsny Herburt (do 1601 roku), sekretarz królewski Jan Szczęsny Herburt (do 1616 roku) i jego syn Jan Leon Herburt. W 1622 roku Jan sprzedał majątek Czuryłom, a ci z kolei Koniecpolskim. W 1693 roku dobra dobromilskie (także Kwaszeninę) nabył wojewoda płocki Jan Dobrogost Krasiński. Do czasów rozbiorów dobra były jeszcze w posiadaniu Białogłowskich i Lubomirskich. W czasie zaborów Kwaszenina należała do austriackich dóbr kameralnych. W końcu XIX wieku we wsi działał tartak wodny oraz wydobywano amatorskimi metodami olej skalny do celów gospodarskich. We wsi była parafia greckokatolicka i drewniana cerkiew pw. św. Mikołaja z 1797 r., zniszczona w 1947 r. oraz założona w 1835 roku szkoła trywialna. W 1921 roku w Kwaszeninie było 164 domy i liczyła 1018 mieszkańców (953 wyznania gr-kat, 19 rz-kat, 45 mojż.). Podczas spisu 529 osób (pomimo wyznania greckokatolickiego) podało narodowość polską. Z kolei w 1939 roku wieś zamieszkiwało 1220 osób w tym 1140 Ukraińców, 25 Polaków i 55 Żydów.

Po wysiedleniu mieszkańców w latach 1945-1947 we wsi pozostało 6 polskich rodzin. W latach 60. XX w. wysiedlono także ostatnich mieszkańców a w 1973 powstało tu z inicjatywy gen. Czesława Kiszczaka Wojskowe Gospodarstwo Rolne w ramach Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW, które miało zaopatrywać w mięso organizowany Ośrodek Wypoczynkowy Urzędu Rady Ministrów. Gospodarstwo funkcjonowało do 1992[2]. Na terenie niszczejących obiektów wypalany jest węgiel drzewny (stan na rok 2005 r).

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży na terenie założonego w 1992 roku Parku Krajobrazowego Gór Słonnych.

Szlaki piesze[edytuj | edytuj kod]

Szlaki rowerowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200)
  2. Krzysztof Potaczała: Bieszczady w PRL-u. Część 2. Olszanica: Wydawnictwo BOSZ, 2013. ISBN 978-83-7576-187-0.
  3. Opis szlaku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kryciński, Pogórze przemyskie, Warszawa 1992
  • Stanisław Kryciński, Pogórze przemyskie - informator krajoznawczy, Demart, Warszawa 2006
  • Grzegorz Rąkowski, Ukraińskie Karpaty i Podkarpacie, Pruszków 2013, ISBN 978-83-62460-31-1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]