Kwiatownik szkarłatny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kwiatownik szkarłatny
Aethopyga siparaja[1]
(Raffles, 1822)
Samiec
Samiec
Samica
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina nektarniki
Rodzaj Aethopyga
Gatunek nektarnik szkarłatny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Kwiatownik szkarłatny (Aethopyga siparaja) – gatunek małego ptaka z rodziny nektarników. Występuje w południowo-wschodniej Azji oraz w Indonezji.

Podgatunki i zasięg występowania

Wyróżnia się następujące podgatunki[3]:

  • A. s. seheriae (Tickell, 1833)Himalaje w północnych Indiach, zachodni Bangladesz
  • A. s. labecula ((Horsfield, 1840) – wschodnie Himalaje, Bangladesz i Birma (poza płd. częścią) do północno-zachodniego Laosu i północno-zachodniego Wietnamu
  • A. s. owstoni (Rothschild, 1910 – południowo-wschodnie Chiny
  • A. s. tonkinensis (Hartert, 1917 – południowe Chiny i północno-wschodni Wietnam
  • A. s. mangini (Delacour & Jabouille, 1924 – południowo-wschodnia Tajlandia i centralne i południowe Indochiny
  • A. s. insularis (Delacour & Jabouille, 1928 – wyspa Phú Quốc (na południe od Kambodży)
  • A. s. cara (Hume, 1874) – południowa Mjanma, północna Tajlandia
  • A. s. trangensis (Meyer de Schauensee, 1946 – południowa Tajlandia, północny Półwysep Malajski
  • A. s. siparaja ((Raffles, 1822) – południowy Płw. Malajski, Sumatra i Borneo
  • A. s. nicobarica (Hume, 1873Nikobary
  • A. s. heliogona (Oberholser, 1923Jawa
  • A. s. natunae (Chasen, 1935)Wyspy Natuna (płn.-zach. od Borneo)
  • A. s. magnifica (Sharpe, 1876) – zachodnio-centralne Filipiny
  • A. s. flavostriata ((Wallace, 1865) – północne Sulawesi
  • A. s. beccarii (Salvadori, 1875) – centralne i południowe Sulawesi
Habitat

Widne lasy i zadrzewienia, zadrzewienia wtórne, namorzyny i ogrody.

Morfologia

Długość ciała wynosi 10–12 cm, zaś masa ciała 6-8 g. U podgatunku heliogona dla samca podano następujące wymiary: ogon 48,5 mm; skrzydło 55,5 mm; dziób 16 mm; skok 14 mm[4]. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. U samca czoło granatowe, opalizujące. Obszar między okiem i dziobem czarny. Paski przyżuchwowe czarne z granatowym połyskiem. Wierzch ciała, pierś i część pokryw skrzydłowych szkarłatnoczerwone. Lotki szarobrązowe, na zewnętrznych chorągiewkach żółtawo obrzeżone. Spód ciała brudnobiały. Sterówki czarne z granatową opalizacją. Samica z wierzchu szarooliwkowa, lotki podobne jak u samca. Na spodzie ciała brudnobiała do jasnego szarooliwkowego.

Behawior

Żywi się bezkręgowcami i nektarem. Preferuje czerwone kwiaty. Często do nektaru dostaje się przebijając dziobem koronę kwiatu. Żeruje parami lub w grupach rodzinnych, najczęściej w niższych częściach roślinności. Gniazdo kształtu gruszkowatego, zawieszone na wystającym ze skarpy korzeniu. W lęgu 2 jaja. Inkubacja trwa 18 dni. Pisklętami opiekują się oba ptaki z pary[5].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, Phil Benstead: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 451. ISBN 978-83-01-15733-3.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aethopyga siparaja, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Aethopyga siparaja. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. F. Gill & D. Donsker: Dippers, Sunbirds, Old World Sparrows. IOC World Bird List (v3.4), 2013. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  4. Harry Church Oberholser. The New West Indian Nectariniidae. „Journal of the Washington Academy of Science”. 13, 1923. 
  5. Crimson Sunbirds. AvianWeb. [dostęp 8 sierpnia 2013].