Kwieciszowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwieciszowice
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Mirsk
Sołectwo Kwieciszowice
Wysokość 435–480 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 134[1]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 59-630
Tablice rejestracyjne DLW
SIMC 0191299
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kwieciszowice
Kwieciszowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kwieciszowice
Kwieciszowice
50°55′11″N 15°29′49″E/50,919600 15,497011

Kwieciszowice (niem. Blumendorf[2]) – wieś w Polsce, położona w południowo-zachodniej części województwa dolnośląskiego, w powiecie lwóweckim, w gminie Mirsk.

W latach 1975–1998 Kwieciszowice należały administracyjnie do województwa jeleniogórskiego (wcześniej do województwa wrocławskiego).

Nazwa[edytuj]

Do 1945 roku wieś znajdowała się w granicach III Rzeszy i nosiła nazwę Blumendorf. Po zakończeniu II wojny światowej Blumendorf przeszło w granice Polski, przejściowo używano wówczas nazwy Kwietniewo. 12 listopada 1946 roku miejscowości nadano nazwę Kwieciszowice[2].

Położenie[edytuj]

Miejscowość jest położona ok. 500 m n.p.m. na Pogórzu Izerskim, na Przedgórzu Rębiszowskim, na granicy z Obniżeniem Starej Kamienicy, u podnóży Grzbietu Kamienickiego Gór Izerskich, na północno-wschodnich stokach Tłoczyny[3][4][5]. Rozciągnięta w dolinie Jaroszyckiego Potoku spływającego z północnego zbocza Grzbietu Kamienickiego w Górach Izerskich. Kwieciszowice sąsiadują z miejscowościami: Proszowa, Antoniów (Jaroszyce), Mała Kamienica (Sosnka), Nowa Kamienica i Kłopotnica.

Dojazd[edytuj]

Przystanek kolejowy Kwieciszowice.

Przez Kwieciszowice przebiega linia kolejowa (PKP, Koleje Dolnośląskie); w pobliżu znajduje się przystanek kolejowy.

W miejscowości funkcjonuje także PKS oraz prywatni przewoźnicy drogowi.

Geologia[edytuj]

W całym paśmie Grzbietu Kamienieckiego występują rudy cyny. Są to głównie kasyteryty (tlenek cyny), zawierające 0,15–0,16% czystego metalu. Z surowców mineralnych występują tu skały metamorficzne, takie jak: gnejsy, granitoidy, łupki łyszczykowe. Na terenie miejscowości można znaleźć również leukogranity i granity rumburskie (zwane izerskimi). Północnym podnóżem Grzbietu Kamienickiego biegnie uskok tektoniczny czynny w młodszym trzeciorzędzie. Jest z nim związane występowanie bazaltów głównie w formie dajek.

W bliskim sąsiedztwie wsi powstały kopalnie eksploatujące bazalt. Występują tam gleby górnostokowe, o dużej zawartości szkieletu skalnego. Gleby klasy IIIB i IVA nie dają zbyt obfitych plonów, dlatego większość ludności odchodzi od rolnictwa.

Fauna i flora[edytuj]

Spory obszar wsi porastają lasy obfitujące w bujną roślinność w tym chronioną: orchidee, konwalie, jodły karłowate. Równie liczna i różnorodna jest zwierzyna zamieszkująca okolice: jelenie, dziki, wiewiórki czarne, borsuki, jenoty, lisy, dzięcioły.

Klimat[edytuj]

Stosunki klimatyczne, podobnie jak w całych Sudetach, kształtują się w zależności od globalnej radiacji i cyrkulacji atmosferycznej. Średnia temperatura roczna wynosi około 6,5 °C, (okres wegetacyjny ze śr. temperaturą powyżej 5 °C wynosi ok. 200 dni i zaczyna się w połowie kwietnia). Lato termiczne ze średnią temperatura powyżej 15 °C jest krótkie i trwa zaledwie 20–25 dni. Występują tu znaczne opady atmosferyczne. Dominują wiatry południowo–zachodnie, z wyjątkiem okresu od maja do lipca, kiedy to wieją wiatry północne. W przebiegu rocznym dni pochmurnych jest 5-krotnie więcej niż słonecznych, często występują mgły i zamglenia.

Historia[edytuj]

Ocenia się, że pierwsi osadnicy pojawili się na obszarze miejscowości w 2. połowie XII w. w związku z przebiegającym w tym miejscu traktem handlowym z Jeleniej Góry do Żytawy. Miejscowość wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1305 roku. Pod koniec średniowiecza wraz z innymi okolicznymi miejscowościami była własnością von Schaffgotschów. Mikroklimat w okolicy Kwieciszowic pozwalał na uprawę winnej latorośli; uprawy te znikły w czasach wojny trzydziestoletniej (1. połowa XVII w.).

W 1743 roku została otwarta w Kwieciszowicach pierwsza szkoła (w domu Cristopha Bergmana – dzięki niemu i jego synom okolica posiada własną kronikę). Na terenie wsi funkcjonowały dwa młyny wodne i młyn do mielenia kory dębowej. W 1864 roku przez Kwieciszowice przeprowadzono linię kolejową łączącą wieś z Jelenią Górą (i dalej – z Wrocławiem) oraz Lubaniem (i dalej – Zgorzelcem i Berlinem). Około 1895 roku założono w miejscowości ochotniczą straż pożarną i wybudowano remizę (przy której działa obecnie oddział OSP).

W latach 30. XX w. miejscowości nadano miano kurortu o świeżym powietrzu, do którego zjeżdżali kuracjusze z Berlina, Drezna i Lipska. Powstał tam klub rowerowy Wanderlust Blumendorf, latem organizowano zawody, natomiast zimą członkowie klubu grali w teatrze.

Kultura[edytuj]

Kwieciszowice leżą pomiędzy Jelenią Górą a Mirskiem. Wieś ma zabudowę łańcuchową i od wielu lat niemal niezmienioną. Zachowały się tam zabytkowe domostwa stanowiące swoistą atrakcję. Przez wieś przebiega ścieżka rowerowa i szlak turystyczny. Można tam zaobserwować rozwój agroturystyki. Na terenie wsi zlokalizowane są niewielkie gospodarstwa rolne (głównie rodzinne). Miejscowa ludność zaopatruje się w jednym sklepie ogólnospożywczym, pozostałe usługi są dostępne w sąsiedniej wsi Rębiszów.

Zabytki[edytuj]

Zabudowania w Kwieciszowicach.

Wedle rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[6]:

  • dom nr 8 (z XVIII w.)
  • dom nr 42 (z XVIII w.)
Inne zabytki
  • XIX-wieczne drewniane i murowane domy.

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262).
  3. red. Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 2 (A-Ł): Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003. ISBN 83-85773-60-6.
  4. Góry i Pogórze Izerskie. Mapa turystyczna, skala 1:100 000. Warszawa – Wrocław: PPWK, 1991.
  5. Góry Izerskie. Mapa turystyczna, skala 1:50 000. Wyd. V. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne „Plan”, 2008/2009. ISBN 978-83-60975-68-8.
  6. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2012-09-16]. s. 120–121.