Kwieciszowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwieciszowice
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Mirsk
Sołectwo Kwieciszowice
Wysokość 435–480 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 134[1]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 59-630
Tablice rejestracyjne DLW
SIMC 0191299
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kwieciszowice
Kwieciszowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kwieciszowice
Kwieciszowice
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kwieciszowice
Kwieciszowice
Ziemia 50°55′11″N 15°29′49″E/50,919600 15,497011

Kwieciszowice (niem. Blumendorf[2]) – wieś w Polsce, położona w południowo-zachodniej części województwa dolnośląskiego, w powiecie lwóweckim, w gminie Mirsk.

W latach 1975–1998 Kwieciszowice należały administracyjnie do województwa jeleniogórskiego (wcześniej do województwa wrocławskiego).

Nazwa[edytuj]

Do 1945 roku wieś znajdowała się w granicach III Rzeszy i nosiła nazwę Blumendorf. Po zakończeniu II wojny światowej Blumendorf przeszło w granice Polski, przejściowo używano wówczas nazwy Kwietniewo. 12 listopada 1946 roku miejscowości nadano nazwę Kwieciszowice[2].

Położenie[edytuj]

Miejscowość jest położona ok. 500 m n.p.m. na Pogórzu Izerskim, na Przedgórzu Rębiszowskim, na granicy z Obniżeniem Starej Kamienicy, u podnóży Grzbietu Kamienickiego Gór Izerskich, na północno-wschodnich stokach Tłoczyny[3][4][5]. Rozciągnięta w dolinie Jaroszyckiego Potoku spływającego z północnego zbocza Grzbietu Kamienickiego w Górach Izerskich. Kwieciszowice sąsiadują z miejscowościami: Proszowa, Antoniów (Jaroszyce), Mała Kamienica (Sosnka), Nowa Kamienica i Kłopotnica.

Dojazd[edytuj]

Przystanek kolejowy Kwieciszowice.

Przez Kwieciszowice przebiega linia kolejowa (PKP, Koleje Dolnośląskie); w pobliżu znajduje się przystanek kolejowy.

W miejscowości funkcjonuje także PKS oraz prywatni przewoźnicy drogowi.

Geologia[edytuj]

W całym paśmie Grzbietu Kamienieckiego występują rudy cyny. Są to głównie kasyteryty (tlenek cyny), zawierające 0,15–0,16% czystego metalu. Z surowców mineralnych występują tu skały metamorficzne, takie jak: gnejsy, granitoidy, łupki łyszczykowe. Na terenie miejscowości można znaleźć również leukogranity i granity rumburskie (zwane izerskimi). Północnym podnóżem Grzbietu Kamienickiego biegnie uskok tektoniczny czynny w młodszym trzeciorzędzie. Jest z nim związane występowanie bazaltów głównie w formie dajek.

W bliskim sąsiedztwie wsi powstały kopalnie eksploatujące bazalt. Występują tam gleby górnostokowe, o dużej zawartości szkieletu skalnego. Gleby klasy IIIB i IVA nie dają zbyt obfitych plonów, dlatego większość ludności odchodzi od rolnictwa.

Fauna i flora[edytuj]

Spory obszar wsi porastają lasy obfitujące w bujną roślinność w tym chronioną: orchidee, konwalie, jodły karłowate. Równie liczna i różnorodna jest zwierzyna zamieszkująca okolice: jelenie, dziki, wiewiórki czarne, borsuki, jenoty, lisy, dzięcioły.

Klimat[edytuj]

Stosunki klimatyczne, podobnie jak w całych Sudetach, kształtują się w zależności od globalnej radiacji i cyrkulacji atmosferycznej. Średnia temperatura roczna wynosi około 6,5 °C, (okres wegetacyjny ze śr. temperaturą powyżej 5 °C wynosi ok. 200 dni i zaczyna się w połowie kwietnia). Lato termiczne ze średnią temperatura powyżej 15 °C jest krótkie i trwa zaledwie 20–25 dni. Występują tu znaczne opady atmosferyczne. Dominują wiatry południowo–zachodnie, z wyjątkiem okresu od maja do lipca, kiedy to wieją wiatry północne. W przebiegu rocznym dni pochmurnych jest 5-krotnie więcej niż słonecznych, często występują mgły i zamglenia.

Historia[edytuj]

Ocenia się, że pierwsi osadnicy pojawili się na obszarze miejscowości w 2. połowie XII w. w związku z przebiegającym w tym miejscu traktem handlowym z Jeleniej Góry do Żytawy. Miejscowość wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1305 roku. Pod koniec średniowiecza wraz z innymi okolicznymi miejscowościami była własnością von Schaffgotschów. Mikroklimat w okolicy Kwieciszowic pozwalał na uprawę winnej latorośli; uprawy te znikły w czasach wojny trzydziestoletniej (1. połowa XVII w.).

W 1743 roku została otwarta w Kwieciszowicach pierwsza szkoła (w domu Cristopha Bergmana – dzięki niemu i jego synom okolica posiada własną kronikę). Na terenie wsi funkcjonowały dwa młyny wodne i młyn do mielenia kory dębowej. W 1864 roku przez Kwieciszowice przeprowadzono linię kolejową łączącą wieś z Jelenią Górą (i dalej – z Wrocławiem) oraz Lubaniem (i dalej – Zgorzelcem i Berlinem). Około 1895 roku założono w miejscowości ochotniczą straż pożarną i wybudowano remizę (przy której działa obecnie oddział OSP).

W latach 30. XX w. miejscowości nadano miano kurortu o świeżym powietrzu, do którego zjeżdżali kuracjusze z Berlina, Drezna i Lipska. Powstał tam klub rowerowy Wanderlust Blumendorf, latem organizowano zawody, natomiast zimą członkowie klubu grali w teatrze.

Kultura[edytuj]

Kwieciszowice leżą pomiędzy Jelenią Górą a Mirskiem. Wieś ma zabudowę łańcuchową i od wielu lat niemal niezmienioną. Zachowały się tam zabytkowe domostwa stanowiące swoistą atrakcję. Przez wieś przebiega ścieżka rowerowa i szlak turystyczny. Można tam zaobserwować rozwój agroturystyki. Na terenie wsi zlokalizowane są niewielkie gospodarstwa rolne (głównie rodzinne). Miejscowa ludność zaopatruje się w jednym sklepie ogólnospożywczym, pozostałe usługi są dostępne w sąsiedniej wsi Rębiszów.

Zabytki[edytuj]

Zabudowania w Kwieciszowicach.

Wedle rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[6]:

  • dom nr 8 (z XVIII w.)
  • dom nr 42 (z XVIII w.)
Inne zabytki
  • XIX-wieczne drewniane i murowane domy.

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262).
  3. red. Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 2 (A-Ł): Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003. ISBN 83-85773-60-6.
  4. Góry i Pogórze Izerskie. Mapa turystyczna, skala 1:100 000. Warszawa – Wrocław: PPWK, 1991.
  5. Góry Izerskie. Mapa turystyczna, skala 1:50 000. Wyd. V. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne „Plan”, 2008/2009. ISBN 978-83-60975-68-8.
  6. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2012-09-16]. s. 120–121.