L’Année épigraphique

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spatynowana brązowa tabliczka zapisana horyzontalnie 15 liniami tekstu łacińskiego, wokół tekstu prosta ramka w postaci trzech wypukłych linii, w prawym górnym rogu wywiercony otwór.
Rzymski dyplom wojskowy wystawiony w 90 n.e. dla żołnierza stacjonującego w Judei w jednej z jednostek dowodzonych przez Tytusa Pomponiusza Basso. Jego treść została opublikowana w L’Année épigraphique w roczniku 2003 pod numerem kolejnym 02062[1].

L’Année épigraphique (AE, Rocznik Epigraficzny) – francuski periodyk poświęcony epigrafice, przede wszystkim starożytnego Rzymu i Grecji. Publikuje treść i materiały dotyczące znalezisk dokonanych w ciągu ostatniego roku, w podziale na epoki.

Czasopismo powstało w 1888 z inicjatywy René Cagnata, profesora „epigrafiki i starożytności rzymskich” w Collège de France[2]. Ukazuje się nieprzerwanie od tego czasu, początkowo z podtytułem „Przegląd publikacji epigraficznych dotyczących starożytności rzymskiej” (fr. Revue des publications épigraphiques relatives à l’Antiquité romaine)[2]. Do 1964 pismo powiązane było z Revue archéologique (Przeglądem archeologicznym), od tego czasu ukazuje się jako niezależna publikacja wydawana przez PUF przy wsparciu finansowym Centre national de la recherche scientifique[2].

Od 1992 jego przygotowaniem zajmuje się międzynarodowy zespół kierowany przez Mireille Corbier[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • L’Année épigraphique [w:] L’Année épigraphique [online], Mireille Corbier, www.anneeepigraphique.msh-paris.fr, 2015 [dostęp 2015-07-31].