l’Unità

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
l’Unità
L'Unità logo trasparente.png
Częstotliwość dziennik
Państwo  Włochy
Pierwsze wydanie 1924
Ostatnie wydanie 31 lipca 2014
Strona internetowa

L’Unità [luniˈta] – włoski dziennik o profilu komunistycznym, założony początkowo jako oficjalny organ Włoskiej Partii Komunistycznej, wydawany w latach 1924–2014.

Dziennik był wydawany w Mediolanie od 12 lutego 1924 roku[1] przez polityka i teoretyka marksizmu Antonio Gramsciego jako oficjalny organ Włoskiej Partii Komunistycznej[2]. 8 listopada 1925 roku rząd faszystowski zawiesił wydawanie gazety[3], a po zamachu na Benito Mussoliniego z 31 października 1926 roku l’Unità została oficjalnie zlikwidowana przez władze[4] i odtąd działała jako wydawnictwo podziemne[2]. Po wyzwoleniu Rzymu przez aliantów w czerwcu 1944 roku gazeta ponownie została zalegalizowana i zaczęła się na powrót regularnie ukazywać[4]. W latach 80. l’Unità głosiła ideę eurokomunizmu, odrzucającego „przewodnią rolę ZSRR w ruchu robotniczym”, i przyczyniła się mocno do spopularyzowania tej ideologii[5]. W latach 1989–1991 do gazety dołączana była wkładka satyryczna Cuore, która stała się następnie samodzielnym pismem i ukazywała się do roku 1996[6].

W 1991 roku l’Unità przestała być oficjalnym organem partii komunistycznej[1] i po jej rozpadzie dotykały ją trudności związane z finansowaniem przedsięwzięcia[2]. Wobec przemian partii komunistycznej gazeta zaczęła wspierać Partię Demokratyczną[7]. W okresie od lipca 2000 roku do marca 2001 roku l’Unità nie ukazywała się ze względów ekonomicznych[5], a powróciła na rynek dzięki zaangażowaniu nowych udziałowców[2].

Zmiany nawyków czytelniczych związane z pojawieniem się internetu oraz kryzys gospodarczy we Włoszech doprowadziły do znacznego spadku sprzedaży, a to natomiast doprowadziło do zadłużenia wydawnictwa na kwotę ponad 25 mln €. Ostatnie lata swojego istnienia gazeta zawdzięczała głównie rządowym dotacjom do przynoszących straty dzienników, które wynosiły w latach 2003–2009 ponad 6,3 mln € rocznie[2]. Nakład pisma zmalał z 230 000 egzemplarzy w latach siedemdziesiątych XX wieku, przez 70 000 w roku 2002, do 20 000 w ostatnich latach istnienia[7].

Z powodu kłopotów finansowych i braku porozumienia między akcjonariuszami co do ratowania gazety, przez ostatnie trzy miesiące wydawania l’Unità zespół redakcyjny pracował bez wynagrodzenia[5]. Przedostatnie wydanie gazety ograniczono do trzech zadrukowanych stron, na których informowano o zamknięciu pisma oraz umieszczono reklamę księgarni internetowej, a resztę stron pozostawiono niezapełnioną[2]. Ostatni, ośmiostronicowy[8] numer z 31 lipca 2014 roku[5] zawierał jedynie komentarze redaktora naczelnego l’Unity, Giuseppe Caldarolego[8]. Zamknięta gazeta została przez właściciela Nuova Iniziativa Editoriale[7] wystawiona na sprzedaż[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mirko De Berardinis: 12 Febbraio 1924 – 12 Febbraio 2014 L’UNITA’ compie 90 ANNI (wł.). Partito Democratico d’Abruzzo, 2014-02-13. [dostęp 2014-08-02].
  2. a b c d e f Włochy. Przestał wychodzić komunistyczny dziennik „L’Unita” (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 2014-08-01. [dostęp 2014-08-02].
  3. Biografie Umberto Terracini (wł.). [dostęp 2014-08-02].
  4. a b L’Unita, 1927-1961 (ang.). ProQuest LLC. [dostęp 2014-08-02].
  5. a b c d Włochy.Przestaje się ukazywać były dziennik partii komunistycznej „L’Unita” (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 2014-07-30. [dostęp 2014-08-02].
  6. Cuore (wł.). [dostęp 2014-08-02].
  7. a b c Lucjan Lewandowski: Włoskiemu dziennikowi „L’Unita” grozi zamknięcie (pol.). Press sp. z o.o. sp.k., 2014-06-30. [dostęp 2014-08-02].
  8. a b c Zamknięcie „L’Unita”; ucichł głos włoskiej lewicy (pol.). Wirtualna Polska, 2014-07-29. [dostęp 2014-08-02].