LH Standard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
LH Standard
Ilustracja
„Baba Jaga” we Wrocławiu
Kraj produkcji

 Polska

Dane techniczne
Długość

9600 mm

Szerokość

2100 mm

Wysokość

3250 mm

Masa

11 050 kg

Moc silników

2 × 28-46 kW

Wnętrze
Liczba miejsc siedzących

21

Liczba miejsc ogółem

47

Portal Transport szynowy

LH Standard (Lw), określany także jako Einheitswagen – oznaczenie tramwaju elektrycznego wytwarzanego w latach 1925–1929 w zakładach Linke-Hofmann Werke we Wrocławiu.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Opracowany w 1924 roku tramwaj LH o konstrukcji całkowicie stalowej był pierwszym tego typu wozem produkowanym seryjnie na terenie Niemiec. Wcześniej pierwszy w Niemczech lekki doczepny wagon stalowy wyprodukowała w roku 1909 wrocławska firma Eisenwerk Gustav Trelenberg.

LH Standard to jednoczłonowy, dwustronny i dwukierunkowy wóz, w którym zastosowano zamknięte pomosty, odsuwane na bok drzwi wejściowe oraz potrójne resorowanie. Przedział pasażerski wyposażono w 7 rzędów wyściełanych czarno-czerwonym aksamitem siedzeń w układzie 1+2. Posiadały one ruchome oparcia umożliwiające ustawienie zawsze przodem do kierunku jazdy. Wyposażenie elektryczne pochodziło z firm Siemens oraz AEG Berlin. Stosowano silniki elektryczne o mocy 28, 42 lub 46 kW[1].

Krakowski wagon LH Standard nr 1076 na al. 3 Maja
Wrocławski wagon gospodarczy G-061 jako opryskiwacz

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Ogółem dostarczono do Wrocławia 232 egzemplarze, którym nadano numery boczne 1001-1232. Podczas II wojny światowej 6 z nich przeniesiono do Katowic i jeden do Düsseldorfu, a w 1949 15 oddano do Warszawy, gdzie otrzymały oznaczenie Lw. W trakcie eksploatacji poddawane były rozmaitym modernizacjom. Warszawskie wagony wycofano w latach 60. XX wieku zaś we Wrocławiu kursowały liniowo do maja 1977, a następnie część z nich zezłomowano (w latach 80. XX wieku jeden wagon trafił do Krakowa, gdzie używany był podczas nagrywania filmu Przed sklepem jubilera[2][3]), część przekwalifikowano na tabor gospodarczy, a kilka zachowano jako pojazdy historyczne-wycieczkowe. Kilka wyeksploatowanych wagonów zachowało się do XXI wieku i wrocławski Klub Sympatyków Transportu Miejskiego zajmuje się ich sukcesywną renowacją do celów turystycznych[1][4][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Krzysztof Kołodziejczyk, LINKE-HOFMANN STANDARD #1192.
  2. Przed sklepem jubilera | Film | 1989. [dostęp 2022-07-19].
  3. Tramwaj "Linke-Hofman", rafalwodzicki.prv.pl [dostęp 2022-07-19].
  4. Maciej Wołodko: Uratowali kolejny zabytek techniki. Unikatowy tramwaj uruchomiony po ćwierćwieczu postoju. wroclaw.pl, 2023-01-14. [dostęp 2023-01-17]. (pol.).
  5. Maciej Wołodko: Ocalało tylko kilka takich tramwajów. Jeden z nich właśnie przechodzi remont. wroclaw.pl, 2023-01-22. [dostęp 2023-01-22]. (pol.).