Lamar (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy herbu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Lamar w opracowaniu Tadeusza Gajla
Lamar herb według Juliusza Ostrowskiego

Lamar (Lamara, Lamare, Lamarie) − polski herb szlachecki, herb własny z indygenatu[1], herb pochodzenia neapolitańskiego.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Opis herbu z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:

Na tarczy dzielonej w pas, w polu górnym, czerwonym, orzeł srebrny w koronie trzymający berło i miecz; w polu dolnym, błękitnym, krzyż jerozolimski.

Klejnot – nieznany.

Labry z prawej czerwone, podbite srebrem, z lewej błękitne, podbite srebrem.

Wzmianki heraldyczne[edytuj | edytuj kod]

W 1578 król Stefan Batory potwierdził szlachectwo Franciszka Dellamare, szlachcica neapolitańskiego[2].

Quote-alpha.png
Do swojego dawnego herbu miał dodanego Orła Białego, na czerwonym polu[3].

W 1726 potwierdzenie szlachectwa uzyskał uzyskał generał-adiutant Piotr de Lamar (de Lamar).

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Jedna rodzina herbownych (herb własny):

Lamar (Lamara, Lamarie, Delamare, de Lamare).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Juliusz Ostrowski, Księga herbowa rodów polskich, cz. 2, s. 173.
  2. Anna Wajs, Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie, Warszawa 2001, s. 72
  3. Adam Boniecki, Herbarz polski. Tom IV, Warszawa 1902, s. 188.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Boniecki, Herbarz polski. Tom IV i XIII , Warszawa 1902
  • Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 383. ISBN 978-83-60597-10-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]