Lambeth walk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Lambeth Walk
Utwór Obsada Me and My Girl
Wydany 1937
Nagrywany 1937
Gatunek jazzswing
Twórca Noel Gay (muzyka)
Douglas Furber / L. Arthur Rose (tekst)

The Lambeth Walk” – piosenka z 1937, która pierwotnie pojawiła się w musicalu Me and My Girl. Słowa napisali Douglas Furber i L. Arthur Rose do muzyki Noela Gaya.

Tytuł utworu pochodzi od londyńskiej ulicy Lambeth Walk, która niegdyś znana była z miejskiego targu i kultury klasy robotniczej dzielnicy Lambeth[1]. Fabuła musicalu Me and My Girl traktuje o pracującym na targowisku chłopcu, który odziedzicza hrabiostwo, ale nieomal traci swą dziewczynę z Lambeth. Dwa lata później – w 1939 – powstał film brytyjskiej produkcji, The Lambeth Walk, w którym wystąpił Lane.

Tekst[edytuj]

Anytime you’re Lambeth way,
Any evening, any day,
You’ll find us all doin’ the Lambeth walk.
Ev’ry little Lambeth gal,
With her little Lambeth pal,
You’ll find ’em all doin’ the Lambeth walk.
Ev’rything’s free and easy,
Do as you darn well pleasey,
Why don’t you make your way there,
Go there, stay there.
Once you get down Lambeth way,
Ev’ry evening, ev’ry day,
You’ll find yourself doin’ the Lambeth walk.

Wpływ na kulturę[edytuj]

„The Lambeth Walk” trafił na pierwszą stronę brytyjskiej gazety The Times w październiku 1938 – „While dictators rage and statesmen talk, all Europe dances — to The Lambeth Walk.” („Kiedy dyktatorzy się wściekają, a mężowie stanu dyskutują, cała Europa tańczy do Lambeth Walk.”)[2].

Film[edytuj]

W filmie Najdłuższy dzień z 1962, opowiadającym o inwazji Aliantów w Normandii w czerwcu 1944, piosenka „The Lambeth Walk” jest śpiewana przez szwadron majora Johna Howarda, podczas lotu samolotem w trakcie operacji Deadstick[3].

Taniec[edytuj]

Od tej piosenki nazwę wziął taniec towarzyski uboższych mieszkańców Londynu, który został spopularyzowany w 1937 przez Lupino Lane’a. Lambeth walk charakteryzuje się żywotnością. Największy rozkwit zanotował w latach 1938–1939. W trakcie tańca wykonuje się od 38 do 44 kroków na minutę[4].

Przypisy

  1. The Lambeth Walk by Cast of Me And My Girl (ang.). songfacts.com. [dostęp 2014-10-03].
  2. Lara Feigel: Literature, Cinema and Politics 1930-1945: Reading Between the Frames. Edynburg: Edinburgh University Press Ltd., 2010, s. 112. ISBN 978-0-7486-3950-2. [dostęp 2014-10-03].
  3. Najdluzszy dzien (1962) Soundtracks (ang.). IMDb. [dostęp 2014-10-03].
  4. Alex Moore, Ballroom dancing, London, Sir I. Pitman & Sons, 1936

Linki zewnętrzne[edytuj]