Lanxi Daolong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lanxi Daolong
蘭溪道隆
Ilustracja
Mistrz chan Lanxi Daolong
Data i miejsce urodzenia 1213
prowincja Syczuan
Data i miejsce śmierci 1278
Klasztor Kenchō w Kamakurze, Japonia
Szkoła linji, rinzai
Nauczyciel Wuming Huixing
Następca Yakuō Tokken
Gio
Chokei
Muin Emban
Zakon Chan, Zen
Honorowy tytuł lub imię pośmiertne Daikaku Zenji
Słynny cytat Lanxi Daolong

Lanxi Daolong (ur. 1213, zm. 1278; chiń. 蘭溪道隆, pinyin Lánxī/qī Dàolóng także jako Lanqi Daolong; kor. 란계도륭 Langye Toryung; jap. Rankei Dōryu, także Dōryu Daikaku; wiet. Lan Khê Ðạo Long) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, propagator zenu w Kamakurze.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w prowincji Syczuan. W wieku 13 lat został nowicjuszem i rozpoczął wędrówkę po klasztorach chan, odwiedzając różnych mistrzów chan (m.in. Wuzhuna Shifana). Nie został stałym uczniem żadnego z nich.

W końcu natrafił na odpowiedniego nauczyciela i został uczniem mistrza Wuminga Huixina. Praktykował u niego Koany.

Około 34 roku życia osiągnął oświecenie i zaproszony przez japońskich mnichów popłynął w 1246 r. do Japonii. Najpierw udał się do Hakaty na wyspie Kiusiu, a po roku – do Kioto. Jednak jeszcze w 1247 r. został zaproszony do Kamakury przez regenta, którym był siogun Hōjō Tokiyori, ówczesny wojskowy (zobacz: bakufu) władca Japonii i gorący zwolennik zen.

Tokiyori najpierw wybudował mistrzowi Jōraku-ji, a później Kenchō-ji (1253 r.) – wielki klasztor, którego został pierwszym opatem. Był także aktywnym nauczycielem w Kennin-ji w Kioto, gdzie nauczał cesarza Go-Saga (po abdykacji).

Lanxi był niezwykle poważany przez Japończyków i nawet taki fanatyczny wróg innych buddyjskich tradycji jak Nichiren mówił W Kamakurze ludzie wszelkiego autoramentu czczą go jak prawdziwego Buddę.

Nigdy nie nauczył się dobrze mówić po japońsku, ale to nie przeszkadzało mu w nauczaniu.

Jego najbardziej znanymi uczniami zostali Gio i Chōkei. Chokei został później czwartym z kolei nauczycielem w Engaku-ji.

Lanxi zmarł w klasztorze Kenchō i otrzymał pośmiertnie honorowy tytuł Daikaku Zenji.

Jego dziełem jest krótka praca o zen zwana Zuochanlun (坐禅論; chin. [Traktat] O medytacji), która natychmiast została przetłumaczona na język japoński jako Zazenron, oraz Daikaku Zenji goroku (大覺禅師語録).

Linia przekazu Dharmy zen[edytuj]

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

Bibliografia[edytuj]

  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ISBN 0-87773-433-X
  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ISBN 0-02-908250-1