Lars Ahlin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lars Ahlin
Lars Ahlin z żoną Gunnel Ahlin, 1960
Lars Ahlin z żoną Gunnel Ahlin, 1960
Imiona i nazwisko Lars Gustaf Ahlin
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1915
Sundsvall
Data i miejsce śmierci 10 marca 1997
Sztokholm
Narodowość szwedzka
Język szwedzki
Edukacja nieukończona szkoła średnia
Okres 1943 - 1997
Gatunki powieść
Ważne dzieła Tåbb med manifestet
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Źródła Lars Ahlin w Wikiźródłach
Wikicytaty Lars Ahlin w Wikicytatach

Lars Gustaf[1] Ahlin (ur. 4 kwietnia 1915 w Sundsvall, zm. 10 marca 1997 w Sztokholmie) – szwedzki pisarz. Laureat wielu literackich nagród. Przedstawiciel tzw. szkoły fornalskiej (nurtu proletariackiego).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Lars Ahlin był synem komiwojażera. W wieku 13 lat musiał porzucić szkołę średnią by podjąć pracę zarobkową i w ten sposób odciążyć finansowo rodzinę. We wczesnej młodości Ahlin przeprowadził się do Sztokholmu.

Jego literacki debiut, oceniany przez krytyków jako bardzo dojrzały, przypadł na 1943 rok kiedy to napisał swoją pierwszą powieść. Zawarł w niej program własnej twórczości oraz dał wyraz swojej solidarności z socjalistami.

Pierwszy pisarski sukces odniósł w 1945 roku powieścią Min död är min, w której opisywał doniosłą rolę miłości.

Ahlin w swojej twórczości nie interesował się realizmem. Pociągał go świat wyobrażeniowy i asocjacyjny, co zaprezentował między innymi w powieściach: Om (Jeżeli, 1946) i Natt i marknadstältet (Noc w jarmarcznym namiocie, 1957).

W 1946 roku Lars Ahlin ożenił się z pisarką Gunnel Ahlin.

Najgłośniejszą powieścią Ahlina okazała się Bark och löv - wydana w 1961 roku powieść o twórczym powołaniu artysty. Po dłuższej przerwie, na początku lat 80 Ahlin powrócił do pisania, które kontynuował do śmierci w 1997 roku.

Utwory[edytuj | edytuj kod]

W nawiasie podano tytuł oryginalny utworu i rok pierwszego wydania szwedzkiego.

  • Tåbb med manifestet (1943)
  • Inga ögon väntar mig (1944)
  • Min död är min (1945)
  • Storm kring Ahlin (1945) (debaty literackie)
  • Om (1946)
  • Jungfrun i det gröna (1947)
  • Fångnas glädje (1947) (opowiadania)
  • Egen spis (1948)
  • Lekpaus (1948)
  • Eld av eld (1949)
  • Huset har ingen filial (1949)
  • Ung man med manifest (1951)
  • Fromma mord (1952)
  • Kanelbiten (1953)
  • Wielkie Zapomnienie. Pierwsza książa Zachariasza (Stora Glomskan. Zackarias` första bok, 1954), tłumaczenie polskie Maria Olszańska, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1972
  • Kvinna, kvinna (1955)
  • Natt i marknadstältet (1957)
  • Gilla gång (1958)
  • Nattens ögonsten (1958 )
  • Bark och löv (1961)
  • Hannibal Segraren 1982 (razem z Gunnel Ahlin)
  • Tal på Övralid 1983 (1983)
  • Sjätte munnen (1985)
  • Vaktpojkens eld (1986) (opowiadania)
  • Din livsfrukt (1987)
  • 4 pjäser (1990)
  • De sotarna! De sotarna! (1990)
  • Det florentinska vildsvinet (1991)
  • Estetiska Essayer (1994)
  • Sjung för de dömda! (1995)
  • Breviarium (1996) (eseje)
  • Landsatt per fallskärm (2002)
  • Som guld i glöd (2007)

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lars Ahlin: Wielkie Zapomnienie. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1972.