Laserdisc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
LaserDisc (z lewej) w porównaniu do DVD

LaserDisc (LD) – pierwszy komercyjnie dostępny dysk optyczny, opracowany i wprowadzony na rynek w latach 70. XX wieku. Średnica dysku: najczęściej 12 cali (30 cm) – czas odtwarzania 60 minut (w trybie longplay 2 godziny), również 8 cali (20 cm) – czas odtwarzania 20 minut (w trybie longplay 40 minut). Zapis sygnału wizyjnego był analogowy, a dźwięku – analogowy bądź cyfrowy. Płyty były dwustronne.

Użycie w komputerach[edytuj | edytuj kod]

Opracowano format, LV-ROM. Jego najbardziej znanym wykorzystaniem jest BBC Domesday Project, który miał za zadanie zgromadzenie informacji o każdej siatce(wytyczonym kwadracie) obszaru terytorium Wielkiej Brytanii, wg. stanu zebranego między 1984, a 1986 rokiem. Zapis był analogowy, a pojedyńczy dysk zawierał maksymalnie 324 megabajty danych lub 54000 obrazków. Komputerem którego używano był BBC Master, podłączony przez interfejs SCSI-1 do napędu LaserDisc Philips AIV VP415[1]

Następnym(znacznie bardziej popularniejszym) formatem był LD-ROM opracowany dla konsoli LaserActive Pioneera. Cały system był jednocześnie odtwarzaczem CD, odtwarzaczem LaserDisc i konsolą multiplatformową.[2]

Konsole[edytuj | edytuj kod]

Mało znanym faktem jest istnienie konsol opartych o LaserDisc. Przykładowym modelem może być Halcyon. Konsola dzięki wykorzystaniu przede wszystkim odtwarzania z "płyt" LaserDisc, mimo procesora Z80 mogła zaoferować grafikę na poziomie telewizyjnej(miała między innymi dzięki komunikacji z odtwarzaczami LaserDisc). [3] Inna - LaserActive (Pioneer, dodatkowo odtwarza tytuły zgodne z SegaCD). Istnieją emulatory konsoli LaserActive.[4][5]

Przypisy