Latający Holender (jacht)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flying Dutchman[1]
Oznaczenie klasy jachtu
Konstruktor Uus Van Essen, Conrad Gülcher
Rok konstrukcji 1951
Kraj pochodzenia  Holandia
Typ ożaglowania slup
Podstawowa pow. ożaglowania 18,6 m²
Grot 10,2 m²
Fok 8,4 m²
Spinaker 21 m²
Długość maksymalna 6,06 m
Długość LWK 5,5 m
Szerokość maksymalna 1,78 m
Masa całkowita 130 kg
Typ kadłuba mieczowy
Materiał konstrukcyjny drewno, kompozyty szklane
Zanurzenie minimalne 15 cm
Zanurzenie maksymalne 107 cm
Załoga 2 (pojedyńczy trapez)
Ilustracja
Schemat

Latający Holender (ang. Flying Dutchman) – olimpijska klasa jachtu w latach 1960-1992; obecnie klasa międzynarodowa. Są to monotypowe slupy mieczowe o powierzchni ożaglowania podstawowego 18,8 m² i spinakerze 20,5 m². Konstruktor: Conrad Gülcher (Holandia). Rok konstrukcji: 1951. Oznaczenie na żaglu: FD. Jacht wymagający bardzo dobrego zgrania załogi oraz precyzyjnego trymu. Bardzo szybki, zwłaszcza w żegludze na wiatr.

Nazwa jachtu zaczerpnięta jest z legendy o Latającym Holendrze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polacy na Igrzyskach Olimpijskich[2][edytuj | edytuj kod]

Rok Kraj Miejsce Sternik Załogant Miejsce Liczba startujących
1968  Meksyk Acapulco Andrzej Iwiński Ludwik Raczyński 24 30
1972  RFN Kilonia Zbigniew Kania Krzysztof Szymczak 21 29
1980  ZSRR Talin Andrzej Iwiński Ludwik Raczyński 11 15

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The International Flying Dutchman Class Rules (ang.). www.sailfd.pl. [dostęp 2018-06-15].
  2. Historia. Polski związek klasy FD. [dostęp 2018-06-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]