Latarnia morska Rubjerg Knude

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Latarnia morska Rubjerg Knude
Latarnia morska Rubjerg Knude (2004)
Latarnia morska Rubjerg Knude (2004)
Państwo  Dania
Wysokość wieży 23[1] m
Wysokość światła 90[1] m n.p.m.
Zasięg światła 8 Mm
Data budowy 1899-1900[1]
Data uruchomienia 27 grudnia 1900[1]
Data wyłączenia 1 sierpnia 1968[1]
Położenie na mapie Danii
Mapa lokalizacyjna Danii
Latarnia morska Rubjerg Knude
Latarnia morska Rubjerg Knude
Ziemia57°26′56,0″N 9°46′27,7″E/57,448889 9,774361

Latarnia morska Rubjerg Knude – duńska latarnia morska, usytuowana na klifie Rubjerg Knude w gminie Hjørring.

Ze względu na niebezpieczne warunki żeglugi wzdłuż duńskich wybrzeży w latach 1893-1927 postawiono w Danii 71 latarni morskich. Latarnia morska na Rubjerg Knude została zbudowana w latach 1899-1900 (po raz pierwszy została włączona 27 grudnia 1900)[1]. Budynek ma 23 metry wysokości (światło latarni znajduje się 90 metrów nad poziomem morza)[1]. Światło latarni (do 1906 r. gazowe, następnie naftowe, a od 1934 r. elektryczne) było widoczne w promieniu 40-42 km.

Zasypana podstawa latarni

Konstrukcja została postawiona na trawiastym terenie (zob. zdjęcie z 1912 r.). Początkowo otoczona była ogrodami. Od tego czasu wokół budynku latarni sukcesywnie tworzy się wydma, zasypując ją i blokując rozprzestrzenianie się jej światła[1]. Już w 1953 roku wyłączono syrenę przeciwmgielną, gdyż wydmy tłumiły dźwięk, czyniąc ją bezużyteczną[1]. W latach 60. XX wieku światła latarni nie było już widać za wydmami. Regularne usuwanie piasku okazało się na dłuższą metę pracą syzyfową i w roku 1968 latarnię wyłączono z użytku. Pozostawała jednak otwarta dla zwiedzających.

Widok ze szczytu latarni na otaczające ją wydmy oraz Morze Północne

14 czerwca 1980 r. w budynku maszynowni otwarto Muzeum Vendsyssel, gdzie zorganizowano wystawę dotyczącą wydm i piasku, a turyści mogli nadal wchodzić na szczyt latarni[1]. W mieszkaniu latarnika urządzono małą kawiarenkę[1]. W 2002 r. obiekt został zamknięty, a w roku 2004 podstawa budynku była już całkowicie zasypana. Niższe spośród otaczających ją budynków przykryte są piaskiem i tylko stare fotografie są świadectwem ich istnienia. Wystawę z przysypanej maszynowni przeniesiono do domku głównego latarnika[1]. Władze Lønstrup zdecydowały się na wypełnienie wnętrza latarni i zabudowań piaskiem (zob. zdjęcie), aby zmniejszyć prawdopodobieństwo zburzenia konstrukcji przez masy piasku[1]. Urządzenia optyczne - soczewka o ogniskowej 700 mm zostały usunięte, ale pozostawiono ich podstawę i mechanizm[1].

Drugim problemem latarni jest jej umiejscowienie blisko skraju klifu (zob. zdjęcia poniżej). Budynek został postawiony 200 metrów od brzegu, obecnie odległość ta jest znacznie mniejsza. Z każdym rokiem morze coraz głębiej wgryza się w ląd i wydma z latarnią coraz bardziej zbliża się do przepaści. Szacuje się, że przy aktualnym tempie erozji morze pochłonie latarnię ok. 2023 r.


Latarnia w 1912
Latarnia w 2004

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Reinhard Scheiblich, Hans Helge Staack: Leuchttürme Lexikon. Wyd. 4. Edition Ellert & Richter, 2010, s. 150-152. ISBN 978-3-8319-0038-1. (niem.)