Latawiec złotogrzbiety

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Latawiec złotogrzbiety
Cicinnurus magnificus[1]
(J. R. Forster, 1781)
Ilustracja
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina cudowronki
Rodzaj Cicinnurus
Gatunek latawiec złotogrzbiety
Synonimy
  • Paradisea Magnifica J. R. Forster, 1781[2]
  • Diphyllodes magnificus (J. R. Forster, 1781)[1]
Podgatunki
  • C. m. magnificus (J. R. Forster, 1781)
  • C. m. chrysopterus (Elliot, 1873)
  • C. m. hunsteini (A. B. Meyer, 1885)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Latawiec złotogrzbiety[4] (Cicinnurus magnificus) – gatunek ptaka z rodziny cudowronek (Paradisaeidae), zamieszkujący Nową Gwineę i dwie przyległe wyspy. Nie jest zagrożony.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono trzy podgatunki C. magnificus[5][2][6]:

  • C. magnificus magnificus – północno-zachodnia Nowa Gwinea i Salawati.
  • C. magnificus chrysopterus – zachodnia i środkowa Nowa Gwinea i Yapen.
  • C. magnificus hunsteini – wschodnia Nowa Gwinea.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Samiec z widocznymi wydłużonymi sterówkami

Długość ciała samca – około 19 cm (26 cm wliczając wydłużone środkowe sterówki), masa ciała 75–119 g. Samica mierzy około 19 cm, a waży 52–60 g[6].

Samiec mały i krępy, ze złotym płaszczem na wierzchu ciała. Dziób i kreska nad okiem niebieskie, w krótkim ogonie dwie sterówki, długie i cienkie, zawijające się. Samica brązowa, od spodu prążkowana; dziób, nogi oraz naga skóra za okiem niebieskie.

Zasięg, środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zalesione wzgórza, niższe zbocza na Nowej Gwinei oraz sąsiednich wyspach.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Samiec śpiewa z przygotowanego i uprzątniętego miejsca w zaroślach. Przy samicy tokuje strosząc pióra na szyi i tańcząc, czasami wspina się niewysoko na pnie.

Jego pożywienie stanowią głównie owoce, w tym muszkatołowca korzennego. Żywi się też różnorodnymi owadami i pająkami, być może także kwiatami lub nektarem[6].

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje latawca złotogrzbietego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity i szeroko rozpowszechniony. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b ''Cicinnurus magnificus'', [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2012-07-15] (ang.).
  2. a b Magnificent Bird-of-paradise (Cicinnurus magnificus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-08)].
  3. a b Cicinnurus magnificus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Paradisaeidae Vigors, 1825 - cudowronki - Birds of paradise (wersja: 2020-09-20). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-12-17].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Crows, mudnesters, birds-of-paradise (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-12-17].
  6. a b c Frith, C. & Frith, D.: Magnificent Bird-of-paradise (Cicinnurus magnificus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona [on-line]. 2016. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-27)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 2000. ISBN 83-7073-059-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]