Laurent Cantet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Laurent Cantet
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1961
Melle
Zawód reżyser, scenarzysta, operator filmowy
Lata aktywności od 1987

Laurent Cantet (ur. 15 czerwca 1961 w Melle) – francuski reżyser, scenarzysta i operator filmowy. Tworzy kino zaangażowane społecznie, o zacięciu lewicowym, inspirowane twórczością brytyjskiego socjalisty Kena Loacha[1]. Laureat Złotej Palmy na 61. MFF w Cannes za film Klasa (2008).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w zachodniej Francji w rodzinie nauczycieli z Ardilleux[2]. Po studiach fotograficznych na Uniwersytecie w Marsylii, w 1986 ukończył prestiżową paryską uczelnię filmową IDHEC. W szkole tej poznał wielu przyszłych reżyserów, z którymi później współpracował, m.in. Dominika Molla, Robina Campillo i Gillesa Marchanda[3].

Karierę rozpoczął od pracy reżysera i operatora filmów krótkometrażowych. Rozgłos zyskał dzięki filmowi Zasoby ludzkie (1999), który opowiadał o konflikcie pracujących w jednej fabryce ojca-szarego pracownika i syna na stanowisku kierowniczym. Obraz chwalono za umiejętne odniesienie się do takich tematów jak różnice klasowe, zachowania korporacyjne czy etyka w miejscu pracy[4]. Film przyniósł twórcy m.in. Cezara i Nagrodę Louisa Delluca za najlepszy debiut reżyserski oraz Europejską Nagrodę Filmową dla odkrycia roku[5].

Następne dwa filmy Canteta, Odjazd (2001) i Na południe (2005), przypieczętowały jego pozycję sztandarowego specjalisty od kina zaangażowanego społecznie. Pierwszy tytuł był historią mężczyzny, który traci pracę i postanawia ukrywać ten fakt przed swoją rodziną. Na południe z kolei piętnowało rozprzestrzeniające się zjawisko seksturystyki. Główną rolę podstarzałej profesor filozofii, która "sponsoruje" osiemnastoletniego Haitańczyka, zagrała Charlotte Rampling[6].

Największy jak dotąd sukces zapewnił Cantetowi fabularyzowany dokument Klasa (2008), który zdobył Złotą Palmę na 61. MFF w Cannes i nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Poprzez pryzmat tytułowej szkolnej klasy na paryskich przedmieściach reżyser umiejętnie ukazał swoisty mikrokosmos i wieloetniczny tygiel, w którym uwidaczniają się problemy współczesnej demokracji[7]. Film był antytezą głośnego Stowarzyszenia Umarłych Poetów (1989) Petera Weira, gdyż nie gloryfikował postaci nauczyciela jako charyzmatycznego mistrza, lecz - pomimo całej sympatii - ukazywał również jego wady i niedociągnięcia[8].

Po sukcesie Klasy Cantet zaczął kręcić filmy poza Francją. Na Kubie wyreżyserował jeden z epizodów filmu nowelowego 7 dni w Hawanie (2012) oraz fabułę Powrót do Itaki (2014). W Kanadzie powstał film Foxfire (2012), adaptacja powieści Joyce Carol Oates. Najnowsze dzieło reżysera, Letnia szkoła życia (2017), miało swoją premierę w sekcji Un Certain Regard na 70. MFF w Cannes.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

Filmy krótkometrażowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Klasa: W kontrze do "Stowarzyszenia Umarłych Poetów" (pol.). Polityka. [dostęp 2018-02-04].
  2. Laurent Cantet: Biography (ang.). Festival Scope. [dostęp 2018-02-04].
  3. O'Shaugnessy 2015 ↓, s. 3-29.
  4. FILM FESTIVAL REVIEWS; A White-Collar Innocent In Blue-Collar Territory (ang.). The New York Times. [dostęp 2018-02-04].
  5. Laurent Cantet: Awards (ang.). IMDb. [dostęp 2018-02-04].
  6. Laurent Cantet's 'Heading South' Shows the Ache of Blinding Lust in a Sexual Paradise Lost (ang.). The New York Times. [dostęp 2018-02-04].
  7. Klasa: W kontrze do "Stowarzyszenia Umarłych Poetów" (pol.). Polityka. [dostęp 2018-02-04].
  8. Laurent Cantet. Head of 'The Class (ang.). Variety. [dostęp 2018-02-04].
  9. Laurent Cantet (ang.). IMDb. [dostęp 2018-02-04].
  10. Laurent Cantet (pol.). Filmweb. [dostęp 2018-02-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]