Lecą żurawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lecą żurawie
Летят журавли
Ilustracja
Gatunek melodramat wojenny
Rok produkcji 1957
Data premiery 6 czerwca 1958
Kraj produkcji ZSRR
Język rosyjski
Czas trwania 97 min
Reżyseria Michaił Kałatozow
Scenariusz Wiktor Rozow
Główne role Tatiana Samojłowa
Aleksiej Batałow
Muzyka Mieczysław Wajnberg
Zdjęcia Siergiej Urusiewski
Scenografia Jewgienij Swidietielew
Montaż Maria Timofiejewa
Produkcja Michaił Kałatozow
Nagrody
1958: Złota Palma na 11. MFF w Cannes
1958: Wyróżnienie Specjalne dla Tatjany Samojłowej na 11. MFF w Cannes

Lecą żurawie (ros. Летят журавли) – radziecki czarno-biały dramat wojenny z 1957 roku w reżyserii Michaiła Kałatozowa, zrealizowany na podstawie sztuki Wiktora Rozowa.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akcja tego melodramatu rozgrywa się w Moskwie tuż przed i w trakcie tzw. wielkiej wojny ojczyźnianej. Weronika i Borys są zakochaną parą młodych planujących wspólną przyszłość. Kiedy wybucha wojna, Borys ochotniczo zgłasza się do wojska i zostaje wysłany na front. Stamtąd nie daje już znaku życia. Tymczasem Weronika po utracie mieszkania i osamotniona po śmierci bliskich podczas nalotu, zostaje przygarnięta przez rodzinę Borysa. Jej życie zakłóca nie tylko troska o nieznany los ukochanego, ale i narastające do niej uczucie ze strony Marka, kuzyna Borysa, który od dawna zwracał na nią uwagę. W dramatycznej chwili podczas kolejnego nalotu dochodzi pomiędzy nimi do zbliżenia. Skutkiem tego jest psychiczna rozterka Weroniki, a następnie wymuszona zgoda na ślub. Małżeństwo nie jest jednak udane, gdyż Weronika żyje z głębokim kompleksem winy wobec zaginionego Borysa, w którego powrót nadal wierzy. Ostatecznie wraz z rodziną Borozdinów zostaje ewakuowana na Syberię, gdzie w surowych warunkach bytowych doczekuje końca wojny. W finałowej scenie podczas obchodów zwycięstwa tłumy bliskich witają żołnierzy powracających z frontu. Tylko ojciec Borysa z Weroniką wciąż oczekują daremnie.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Obraz nagrodzono Złotą Palmą na 11. MFF w Cannes (1958). Był to jedyny pełnometrażowy film radziecki wyróżniony tą prestiżową nagrodą. Na tym festiwalu obraz zdobył też Wyróżnienie Specjalne za wybitną kreację aktorską dla Tatjany Samojłowej.

Zróżnicowanie tytułu[edytuj | edytuj kod]

Tytuł filmu po francusku, włosku i hiszpańsku (Kiedy przelatują bociany) różni się od oryginału, czego przyczyną był fakt, że dosłownie przełożony na język francuski mógłby być zrozumiany zupełnie inaczej. Słowo „żuraw” (grue), oznacza bowiem w tamtejszym slangu także prostytutkę, natomiast „lecieć” (voler) – to również „kraść”. Dlatego na festiwalu w Cannes film wystawiono pod odmiennym tytułem, którego kalką stały się tytuły w innych językach.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]