Lech Krzysztof Paprzycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lech Krzysztof Paprzycki
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1947
Warka
Prezes Izby Karnej Sądu Najwyższego
Okres od 1999
do 2016
Poprzednik Zbigniew Doda
Następca Stanisław Zabłocki
Pierwszy prezes Sądu Najwyższego (p.o.)
Okres od 9 stycznia 2014
do 30 kwietnia 2014
Poprzednik Stanisław Dąbrowski
Następca Małgorzata Gersdorf
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi

Lech Krzysztof Paprzycki (ur. 14 kwietnia 1947 w Warce) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, od 1999 do 2016 prezes Izby Karnej Sądu Najwyższego, poseł na Sejm X kadencji, profesor zwyczajny w Akademii Leona Koźmińskiego.

Życiorys[edytuj]

W 1970 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, broniąc pracę magisterską na temat dyrektyw sądowego wymiaru kary w kodeksach karnych z 1932 i 1969. Stopień naukowy doktora nauk prawnych uzyskał w 1984 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Pracę doktorską poświęcił instytucji zakazu działalności zawodowej w prawie karnym. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 2007 na Uniwersytecie Szczecińskim. Tematem pracy habilitacyjnej była Prawna problematyka opiniowania psychiatryczno-psychologicznego w postępowaniu karnym oraz w zakresie ochrony zdrowia psychicznego. W 2014 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych[1].

Od 1972 orzeka w sądownictwie. Był asesorem, sędzią sądu powiatowego i rejonowego w Grodzisku Mazowieckim, wiceprezesem Sądu Rejonowego w Pruszkowie, a w latach 1980–1990 sędzią Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. 25 marca 1999 powołano go na stanowisko prezesa Izby Karnej Sądu Najwyższego. Po śmierci Stanisława Dąbrowskiego pełnił obowiązki pierwszego prezesa Sądu Najwyższego (od 9 stycznia do 30 kwietnia 2014). Zakończył urzędowanie w sierpniu 2016, przechodząc następnie w stan spoczynku[2].

Od 1970 należał do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (był wiceprezesem komitetu miejskiego partii). Od 1984 do 1988 zasiadał w Miejskiej Radzie Narodowej Pruszkowa. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw reformy prawa i sądów. W latach 1989–1991 zasiadał w Sejmie kontraktowym. Został wybrany z puli ZSL, po którego przekształceniu działał w PSL „Odrodzenie”[3]. Pod koniec kadencji był posłem niezrzeszonym. Od 1993 do 1997 z rekomendacji PSL pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu.

Członek m.in. Towarzystwa Badawczego Prawa Europejskiego, Międzynarodowej Komisji Prawników z siedzibą w Genewie, Fundacji Prawa Wykonawczego. Jest autorem publikacji z zakresu postępowania karnego (m.in. współautorem komentarza do kodeksu postępowania karnego). Był zastępcą przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości. W 2007 został profesorem Akademii Leona Koźmińskiego[4].

Odznaczenia[edytuj]

  • Złoty Krzyż Zasługi (1988)
  • Srebrny Krzyż Zasługi (1982)
  • Brązowy Krzyż Zasługi (1978)

Przypisy

Bibliografia[edytuj]