Lech Piwowar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lech Piwowar
Ilustracja
porucznik rezerwy piechoty porucznik rezerwy piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1909
Kraków
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1928–1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Jednostki 40 Pułk Piechoty Dzieci Lwowskich
1 Pułk Strzelców Podhalańskich
73 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Lech Józef Piwowar (ur. 7 lutego 1909 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie[1]) – poeta, satyryk, publicysta, tłumacz, krytyk literacki i teatralny, porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Adama i Heleny z domu Czechowska. Absolwent gimnazjum w Olkuszu z 1928. Ukończył studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i w Szkole Nauk Politycznych w Katowicach. Absolwent Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 z 1929. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933. Został przydzielony do 40 pułku piechoty Dzieci Lwowskich, później do 1 pułku Strzelców Podhalańskich i w tej jednostce odbywał ćwiczenia rezerwy. Mianowany porucznikiem.

Związany z lewicową awangardą literacką Krakowa, członek Koła Literacko-Artystycznego (Litart) 1932–1935, od 1933 Polskiego Akademickiego Klubu Artystycznego. Współautor szopek politycznych Teatru Artystów Cricot. Autor zbiorów wierszy Raj w nudnym zajeździe (1932), Śmierć młodzieńca w Śródmieściu (1934), Co wieczór (1936).

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej został zmobilizowany w 73 pułku piechoty. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku[2]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2018-09-22].
  2. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 337. ISBN 83-7001-294-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]