Przejdź do zawartości

Lech Szczucki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Lech Tadeusz Szczucki
Data i miejsce urodzenia

14 stycznia 1933
Warszawa

Data i miejsce śmierci

19 listopada 2019
Warszawa

profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia filozofii, historia kultury XVI–XVII w.
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Doktorat

1962

Habilitacja

1970

Profesura

20 marca 1990

Instytut

Instytut Filozofii i Socjologii PAN

Grób Lecha Szczuckiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Lech Tadeusz Szczucki (ur. 14 stycznia 1933 w Warszawie, zm. 19 listopada 2019 tamże[1]) – polski historyk filozofii i kultury, profesor nauk humanistycznych, specjalista w historii kultury XVI–XVII w., znawca problematyki braci polskich.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1951 Szkołę im. Wojciecha Górskiego w Warszawie i uzyskał świadectwo dojrzałości, w 1955 polonistykę na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1954–1955 był pracownikiem Zakładu Historii Nauki Polskiej Akademii Nauk, od 1956 pracownikiem Instytutu Filozofii i Socjologii PAN. Tam doktoryzował się w 1962 na podstawie pracy Marcin Czechowic (1532–1613). Studium z dziejów antytrynitaryzmu polskiego (promotor prof. Leszek Kołakowski), w 1970 habilitował się na podstawie pracy W kręgu myślicieli heretyckich. W 1976 mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1990 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W IFiS PAN był pracownikiem Zakładu Historii Filozofii Nowożytnej, w latach 1995–2003 kierownikiem tego Zakładu. Następnie przeszedł na emeryturę.

Od 9 marca 1991 członek korespondent, od 26 czerwca 1993 członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności[2]. Od 1995 członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był także członkiem Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk.

Zasiadał w Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Był redaktorem naczelnym czasopisma „Archiwum Historii Filozofii i Myśli Społecznej”.

Był laureatem Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2014) za „wyjaśnienie związków kulturowych Europy Środkowej i Zachodniej w monumentalnej edycji korespondencji Andrzeja Dudycza, XVI-wiecznego myśliciela, reformatora religijnego i dyplomaty”, która liczy 7 tomów.

Zmarł w Warszawie, pochowany 26 listopada 2019 na cmentarzu Powązkowskim[3] (kwatera 299b-3-15)[4].

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]
  • Marcin Czechowic. Studium z dziejów antytrynitaryzmu polskiego (1964)
  • Michał Servet. Wybór pism i dokumentów (1967)
  • Myśl filozoficzno-religijna reformacji XVI wieku (1972)
  • W kręgu myślicieli heretyckich (1972)
  • Filozofia i myśl społeczna XVI wieku (700 lat myśli polskiej) (1978)
  • Nonkonformiści religij­ni XVI i XVII wieku (1993)
  • Humaniści, heretycy i inkwizytorzy (2006)

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]
  • Honorowe Odznaczenie Fundacji na rzecz Nauki Polskiej[5]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Nekrolog. wyborcza.pl [dostęp 2019-11-22]
  2. Szczepan Biliński (red.). Członkowie Krajowi. „Rocznik Polskiej Akademii Umiejętności”. Rok 2017, s. 16, 2018. Kraków: Polska Akademia Umiejętności. ISSN 1230-7033. [dostęp 2025-06-17]. 
  3. Odszedł prof. dr hab. Lech Szczucki. ifispan.pl. [dostęp 2019-11-26].
  4. Cmentarz Stare Powązki: KAROLINA SMOLIŃSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-10].
  5. Laureaci Honorowego Odznaczenia Fundacji na rzecz Nauki Polskiej fnp.org.pl [dostęp 2025-06-17].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]