Lech Szczucki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lech Tadeusz Szczucki (ur. 14 stycznia 1933 w Warszawie) – polski historyk filozofii i kultury, profesor nauk humanistycznych, specjalista w historii kultury XVI-XVII w., znawca problematyki braci polskich.

Życiorys[edytuj]

W 1955 ukończył studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1954-1955 był pracownikiem Zakładu Historii Nauki PAN, od 1956 pracownikiem Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Tam doktoryzował się w 1962, habilitował w 1970. W 1976 mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1990 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W IFiS PAN był pracownikiem Zakładu Historii Filozofii Nowożytnej, w latach 1995-2003 kierownikiem tego Zakładu. Następnie przeszedł na emeryturę.

Od 1991 jest członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności, od 1995 Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, był także członkiem Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk.

Zasiadał w Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Był redaktorem naczelnym czasopisma „Archiwum Historii Filozofii i Myśli Społecznej”.

Jest laureatem Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2014) za "wyjaśnienie związków kulturowych Europy Środkowej i Zachodniej w monumentalnej edycji korespondencji Andrzeja Dudycza, XVI-wiecznego myśliciela, reformatora religijnego i dyplomaty", która liczy 7 tomów.

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Marcin Czechowic. Studium z dziejów antytrynitaiyzmu polskiego (1964)
  • Michał Servet. Wybór pism i dokumentów (1967)
  • Myśl filozoficzno-religijna reformacji XVI wieku (1972)
  • W kręgu myślicieli heretyckich (1972)
  • Filozofia i myśl społeczna XVI wieku (700 lat myśli polskiej) (1978)
  • Nonkonformiści religij­ni XVI i XVII wieku (1993)
  • Humaniści, heretycy i inkwizytorzy (2006)

Bibliografia[edytuj]