Lee Iacocca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lee Iacocca
Lido Anthony Iacocca
ilustracja
Data urodzenia 15 października 1924
Zawód, zajęcie menedżer
Edukacja Lehigh University, Princeton University
Pracodawca Ford Motor Company, Chrysler

Lee Iacocca (właśc. Lido Anthony Iacocca) (ur. 15 października 1924) – amerykański menedżer przemysłu samochodowego, prezes Forda i Chryslera.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie włoskich imigrantów; jego ojciec Nicola przybył do Ameryki w 1902 roku, mając 12 lat, a matka Antoinette w 1921 roku. Nicola Iacocca był człowiekiem interesu, prowadził m.in. jadłodajnię i kino. Rodzinie powodziło się całkiem dobrze aż do czasów wielkiego kryzysu. Lee Iacocca przez cały okres edukacji uczył się bardzo dobrze, pełnił też funkcję przewodniczącego samorządu szkolnego. W 1939 roku zachorował na gościec stawowy, w wyniku czego został zakwalifikowany jako niezdolny do odbycia służby wojskowej. Ukończył Uniwersytet Lehigh w Bethlehem w Pensylwanii, specjalizując się początkowo w technologii budowy maszyn, a później zmieniając ją na projektowanie zakładów przemysłowych i organizację produkcji. Na tej samej uczelni przez cztery lata studiował też psychologię i psychopatologię. W czasie studiów pracował jako dziennikarz w uniwersyteckiej gazecie The Brown and White. Następnie podjął studia magisterskie w Princeton. Jako przedmioty fakultatywne wybrał politologię i tworzywa sztuczne.

Od sierpnia 1946 roku rozpoczął karierę w Ford Motor Company. Przeszedł wszystkie szczeble kariery, zaczynając jako inżynier-stażysta w służbach technicznych, a po dziewięciu miesiącach przenosząc się do działu sprzedaży samochodów. W 1960 roku, w wieku 36 lat, został prezesem Ford Division, najważniejszej jednostki całej kompanii. Mimo przeprowadzeniu wielu kampanii promujących nowe samochody, w 1978 roku został zwolniony przez Henry'ego Forda II.

Jeszcze tego samego roku Iacocca został prezesem Chryslera, a od września 1979 roku przewodniczącym rady nadzorczej. Za jego zarządu firma podniosła się z zapaści; wprowadził m.in. do produkcji minivana. Pracował tam do 1993 roku.

Po śmierci żony (w 1984), chorej na cukrzycę, Iacocca wspiera badania nad tą chorobą, założył też własną fundację.

W 1984 roku Iacocca wydał autobiografię (napisaną wspólnie z Williamem Novakiem), a w 2007 książkę Where Have All the Leaders Gone.