Legia Podchorążych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Legia Podchorążych – polska formacja wojskowa Wojska Polskiego na Wschodzie w okresie I Wojny Światowej.

Po zamknięciu przez bolszewików rosyjskich szkół oficerskich (junkierskich), Naczelny Polski Komitet Wojskowy sformował w styczniu 1918 przy 1 Dywizji Strzelców Polskich Legię Podchorążych.

Na dowódcę legii wyznaczony został płk Andrzej Tupalski, a na instruktorów m.in. ppłk sztabu generalnego Hurstel, kpt. Bolesław Jatelnicki i oficerowie francuscy będący wcześniej instruktorami przy rosyjskim Froncie Zachodnim.

Zasady Legii[edytuj | edytuj kod]

  • Legia Podchorążych jest oddzielną jednostką wojskową I Korpusu Polskiego.
  • Legia składa się ze wszystkich rodzajów broni (piechota, artyleria, jazda, inżynieria).
  • Program zajęć w "Legii" będzie dostosowany do szkół wojskowych i opracowany przez polskie władze wojskowe
  • NPKW podejmie kroki, aby po ukończeniu kursu, członkowie legii mogli być awansowani na oficerów formacji polskich

Komisja Organizacyjna Legii Podchorążych wydała odezwę do wszystkich junkrów Polaków w szkołach rosyjskich zachęcając ich do wstępowania w jej szeregi i podając warunki nauki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]