Legia Rycerska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Legia Rycerska
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 II Rzeczpospolita
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy ppłk Eugeniusz Habich
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
Walki o Bobrujsk (1918)
Organizacja
Dyslokacja Bobrujsk
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość I Korpus Polski w Rosji
Podpułkownik Czesław Łabuć - dowódca 2 batalionu Legii Rycerskiej.

Legia Rycerska – polska formacja wojskowa Wojska Polskiego na Wschodzie wchodząca w skład I Korpusu Polskiego w końcowym okresie I wojny światowej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1917 Naczelny Polski Komitet Wojskowy w porozumieniu z dowódcą I Korpusu Polskiego postanowił z nadmiaru oficerów utworzyć Legion Rycerski. Stanowił on rezerwę oficerów chwilowo bez stanowisk. Był też zwartym oddziałem bojowym.

Początkowo nosiła ona nazwę Legii Oficerskiej i dzieliła się na kilkanaście pododdziałów w tym Legionu Jazdy pod dowództwem płk. Bielińskiego, 2 Legionu Piechoty pod dowództwem pułkownika Konarzewskiego czy 3. Legionu Artyleryjski i Broni Specjalnych pod dowództwem podpułkownika Habicha. Każdy Legion formowany był na wzór samodzielnej kompanii. 3 Legion nie posiadał armat. Uzbrojony był w karabiny maszynowe. Prowadził jednak kursy artyleryjskie. Do tego Legionu przyjmowani byli też saperzy, lotnicy i radiotelegrafiści.

Rozkazem dowódcy Korpusu z 9 stycznia 1918 legiony zostały przemianowane i przydzielone do poszczególnych dywizji.

Razem Legia Oficerska w 1917 r. w okresie formowania w Mińsku Litewskim liczyła ok. 300 oficerów.

W kwietniu 1918 r. utworzono ponownie oddziały złożone z oficerów tym razem jako Legię Rycerską. Legia podlegała organizacyjne dowódcy Korpusu a organizacyjnie komendantowi twierdzy w Bobrujsku i odegrała wybitnie wielką rolę w walkach w obronie Bobrujska i Rohaczewa. 20 kwietnia 1918 r. liczyła 1000 żołnierzy.

Ubiór oficerów legionów nie różnił się od ubioru oficerów poszczególnych rodzajów broni. Oficerowie mieszkali początkowo na kwaterach i stołowali się oddzielnie.

Skład organizacyjny 20 kwietnia 1918 roku[edytuj | edytuj kod]

W Legii służył również:

Kawalerowie Amarantowej Wstążki[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze dywizjonu odznaczeni za waleczność Amarantową Wstążką rozkazem dowódcy I Korpusu Polskiego z 19 marca 1918[1]:

  • ś.p. ppor. Bronisław Bekisz
  • ś.p. ppor. Marian Brodawski[a]
  • ś.p. chor. Antoni Grudziński[b]
  • ppłk Wieczesław Ruszkiewicz[c][3]
  • por. Tadeusz Lubicz-Łapiński
  • por. Mikołaj Makowski
  • chor. Marian Piotrowski
  • chor. Józef Radziszewski
  • chor. Jan Kobylański
  • chor. Stanisław Wasilewski
  • kpt. Władysław Hryniewicz
  • kpt. Jan Białokoj[d]
  • podkpt. Jan Jaciulewicz
  • podkpt. Józef Cierpicki
  • ppor. Czesław Wardzyński
  • ppor. Tadeusz Konarski
  • ppor. Kazimierz Kocznierowski
  • chor. Stefan Kwitkowski

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. tu jako Marian Brodowski[2].
  2. tu jako podporucznik[2].
  3. tu jako Wiaczesław Ruszkiewicz[2].
  4. tu jako Jan Bladokoj[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Placówka ↓.
  2. a b c d Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 15 lipca 1922 roku, s. 507.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 362, 467, w 1923 roku ppłk rez. piech. Wiaczesław Ruszkiewicz był oficerem rezerwowym 82 pp w Brześciu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]