Lejek Büchnera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Porcelanowy lejek Büchnera

Lejek Büchnera – rodzaj lejka laboratoryjnego z dnem sitowym do sączenia większych ilości osadu metodą podciśnieniowa. Lejek ten został opatentowany w 1888 roku przez Ernsta Büchnera[1].

Zazwyczaj są to lejki porcelanowe, chociaż mogą być także wykonane ze szkła[2]. Ich cechą charakterystyczną jest sitowe dno, na którym można ułożyć krążek z bibuły filtracyjnej. Ze względu na rozmiary i walcowaty kształt górnej części lejek Büchnera pozwala na przesączenie dużych ilości osadu.

Stosuje się go przede wszystkim do sączenia pod zmniejszonym ciśnieniem. W tym celu zestawia się go z kolbą ssawkową, zwaną również kolbą Büchnera, a połączenie zabezpiecza gumowym korkiem. Jako aparat do wytwarzania podciśnienia używa się zazwyczaj pompki wodnej.

Do sączenia małych ilości osadu stosuje się lejki Hirscha, które zestawia się z probówkami ssawkowymi[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b William B. Jensen, The Origins of the Hirsch and Büchner Vacuum Filtration Funnels, „Journal of Chemical Education”, 83 (9), 2006, s. 1283, DOI10.1021/ed083p1283, ISSN 0021-9584 [dostęp 2018-11-01] (ang.).
  2. Produkty techniczne i materiały pomocnicze. [dostęp 11.11.2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Arthur Israel Vogel: Preparatyka organiczna. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1984, s. 34-35. ISBN 978-83-204-3152-0.