Lekarz
![]() |
Treść tego artykułu należy opracować w taki sposób, aby nie uwypuklała nadmiernie polskiej specyfiki / aby nie zawężała się tylko do polskich warunków Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Departamenti-Personeli-KEIT.jpg/220px-Departamenti-Personeli-KEIT.jpg)
Lekarz – osoba posiadająca wiedzę i uprawnienia do leczenia[1][2].
Lekarz zajmuje się utrzymywaniem lub przywracaniem zdrowia poprzez badanie, diagnozowanie, prognozowanie i leczenie chorób, urazów i innych schorzeń fizycznych i umysłowych.
Dawniej wyrazy „lekarz” i „doktor” były słowami potocznymi, którymi określano ludzi zajmujących się leczeniem i pielęgnowaniem, posiadających wykształcenie, ale niekoniecznie uniwersyteckie czy akademickie.
Współcześnie lekarze muszą posiadać specjalistyczne wykształcenie medyczne (lub medycyny weterynaryjnej w przypadku lekarzy weterynarii). W trakcie praktyki zawodowej mogą skupiać się na pewnych kategoriach chorób, rodzajach pacjentów i metodach leczenia – zwanych specjalnościami medycznymi – lub mogą zapewniać stałą i regularną opiekę medyczną osobom, rodzinom i społecznościom. Praktyka medyczna wymaga szczegółowej znajomości dyscyplin akademickich, jak anatomia i fizjologia oraz chorób podstawowych i ich leczenia. Niezbędne dla każdego lekarza jest ciągłe zwiększanie kompetencji w dziedzinie medycyny, którą się zajmuje.
Rola lekarza i znaczenie samego słowa różnią się na świecie, jak i stopnie specjalizacji i inne kwalifikacje. Wspólnym elementem jest etyka zawodowa, która wymaga w szczególności od lekarzy rozważenia, współczucia i życzliwości dla swoich pacjentów. Lekarz przed rozpoczęciem praktyki w zawodzie składa Przyrzeczenie Lekarskie.
Polska
[edytuj | edytuj kod]Lekarzem jest osoba posiadająca właściwe kwalifikacje, potwierdzone wymaganymi dokumentami, do udzielania świadczeń zdrowotnych, w szczególności do: badania stanu zdrowia, rozpoznawania chorób i zapobiegania im, leczenia i rehabilitacji chorych, udzielania porad lekarskich, a także wydawania opinii i orzeczeń lekarskich, w zakresie swojej specjalizacji[3][4].
Nazwa lekarz jest zapożyczeniem z języka gockiego słowa lēkeis ‘lekarz’ (lēkinōn „leczyć”), stwniem. lāhki „lekarz”, lāchinōn „leczyć, uzdrawiać”, który z kolei jest zapożyczeniem z kontynentalnego języka celtyckiego słowa lēkijaz, irl. liaig „lekarz”. Obie formy pochodzą od greckich słów lekeis i lekinón[5].
Wskaźnik liczby lekarzy w Polsce na 1000 mieszkańców osiągnął w 2015 wartość 2,2 i był najniższy wśród państw członkowskich Unii Europejskiej[6].
Kształcenie lekarzy w Polsce
[edytuj | edytuj kod]W Polsce tytuł zawodowy lekarza zdobywa się, kończąc sześcioletnie jednolite studia wyższe[a] na kierunku lekarskim uczelni medycznej, z czego od roku 2012 dwa semestry na ostatnim roku studiów stanowi nauczanie praktyczne[3][4]. W przypadku zawodu lekarza dentysty studia liczą 5 lat, a lekarza weterynarii 5,5 roku[7].
Dyplom lekarza jest równorzędny z dyplomem magistra.
Pełne prawo wykonywania zawodu lekarza zdobywa się po odbyciu trzynastomiesięcznego stażu podyplomowego oraz zdaniu z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Końcowego. Dodatkowymi warunkami stawianymi lekarzom przez prawo są: posiadanie pełnej zdolności do czynności prawnych, odpowiedni stan zdrowia oraz wykazywanie nienagannej postawy etycznej. Zasady wykonywania zawodu lekarza reguluje Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty[8], a lekarza weterynarii Ustawa o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych[9][10].
Zasady uznawania kwalifikacji lekarza nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej określa Ustawa o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej z dnia 22 grudnia 2015 r.[11] Dokonuje ona w zakresie swojej regulacji wdrożenia odpowiednich dyrektyw Wspólnot Europejskich.
Uczelnie medyczne w Polsce
[edytuj | edytuj kod]Następujące uczelnie wyższe kształcą przyszłych lekarzy (kierunek lekarski)[12]:
- Uczelnia Medyczna im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie
- Uczelnia Łazarskiego w Warszawie
- Uniwersytet Jana Długosza w Częstochowie
- Gdański Uniwersytet Medyczny
- Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
- Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
- Wydział Lekarski
- Wydział Lekarski z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Zabrzu
- Uniwersytet Jagielloński w Krakowie Collegium Medicum
- Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego
- Uniwersytet Medyczny im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu
- Wydział Lekarski
- Wydział Medyczny
- Collegium Medicum Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie
- Wydział Lekarski
- Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu
- Uniwersytet Rzeszowski
- Uniwersytet Zielonogórski
- Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach
- Uniwersytet Medyczny w Białymstoku
- Wydział Lekarski z Oddziałem Stomatologii i Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim
- Uniwersytet Medyczny w Lublinie
- I Wydział Lekarski z Oddziałem Stomatologicznym
- II Wydział Lekarski z Oddziałem Anglojęzycznym
- Uniwersytet Medyczny w Łodzi
- Wydział Lekarski z Oddziałem Stomatologicznym
- Kolegium Wojskowo-Lekarskie
- Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
- Collegium Medicum im. L. Rydygiera w Bydgoszczy
- Warszawski Uniwersytet Medyczny
- Wydział Lekarski
- Wydział Lekarsko-Dentystyczny
- Uniwersytet Radomski im. Kazimierza Pułaskiego
- Wydział Nauk Medycznych i Nauk o Zdrowiu
- Uniwersytet Opolski
- Wydział Lekarski
- Wydział Medyczny Collegium Medicum UKSW
Uczelnie weterynaryjne w Polsce
[edytuj | edytuj kod]Następujące uczelnie wyższe kształcą przyszłych lekarzy weterynarii[13]:
- Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie
- Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
- Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu
- Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie
- Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
- Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie
- Centrum Medycyny Weterynaryjnej
- Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie
Specjalności lekarskie
[edytuj | edytuj kod]- Zobacz też kategorię:
Znaczny rozwój nauk medycznych spowodował konieczność wprowadzenia specjalizacji podstawowych i szczegółowych. Tytuł lekarza specjalisty w danej specjalności medycznej uzyskuje się po odbyciu trwającego zwykle 5–6 lat szkolenia w trakcie pracy zawodowej. Szkolenie lekarza przed uzyskaniem tytułu specjalisty w szczegółowej specjalności (tj. możliwej do uzyskania dopiero po zakończeniu szkolenia w podstawowej specjalności) ze względu na procedury administracyjne oraz wymogi formalne trwa zwykle około 15–20 lat, licząc od momentu rozpoczęcia studiów.
System specjalizacji w Polsce
[edytuj | edytuj kod]Do roku 1999 obowiązywał dwustopniowy system specjalizacji. Po dwóch – trzech latach szkolenia lekarz otrzymywał tytuł „lekarza danej specjalności” np. lekarz chorób wewnętrznych – tzw. I stopień specjalizacji. Jeśli zdecydował się na kontynuowanie specjalizacji, mógł zdobyć tzw. specjalizację II stopnia i tytuł „lekarza specjalisty” danej specjalności – np. lekarz specjalista chorób wewnętrznych. Ordynatorem oddziału może zostać tylko lekarz specjalista (II stopnia) w danej specjalności. System ten nie dotyczył specjalizacji uzyskiwanych po zdobyciu innej (specjalizacji szczegółowych), gdzie obowiązywał system jednostopniowy.
Do niedawna lekarze w Polsce mogli specjalizować się w 40 specjalnościach podstawowych[14]:
- Anestezjologia i intensywna terapia
- Audiologia i foniatria
- Chirurgia dziecięca
- Chirurgia klatki piersiowej
- Chirurgia ogólna
- Chirurgia plastyczna
- Chirurgia szczękowo-twarzowa
- Choroby wewnętrzne
- Choroby zakaźne
- Dermatologia i wenerologia
- Diagnostyka laboratoryjna
- Epidemiologia
- Genetyka kliniczna
- Kardiochirurgia
- Kardiologia
- Medycyna nuklearna
- Medycyna pracy
- Medycyna ratunkowa
- Medycyna rodzinna
- Medycyna sądowa
- Medycyna transportu
- Mikrobiologia lekarska
- Neonatologia
- Neurochirurgia
- Neurologia
- Okulistyka
- Onkologia kliniczna
- Ortopedia i traumatologia narządu ruchu
- Otorynolaryngologia
- Patomorfologia
- Pediatria
- Położnictwo i ginekologia
- Psychiatria
- Psychiatria dzieci i młodzieży
- Radiologia i diagnostyka obrazowa
- Radioterapia onkologiczna
- Rehabilitacja medyczna
- Transfuzjologia kliniczna
- Urologia
- Zdrowie publiczne
oraz 28 specjalnościach szczegółowych (po uzyskaniu jednej z odpowiednich – tzn. określonych rozporządzeniem Ministra Zdrowia – specjalizacji podstawowych):
- Alergologia
- Angiologia
- Balneologia i medycyna fizykalna
- Chirurgia naczyniowa
- Chirurgia onkologiczna
- Choroby płuc (pulmonologia)
- Diabetologia
- Endokrynologia
- Farmakologia kliniczna
- Gastroenterologia
- Geriatria
- Ginekologia onkologiczna
- Hematologia
- Hipertensjologia
- Immunologia kliniczna
- Kardiologia dziecięca
- Medycyna paliatywna
- Medycyna sportowa
- Nefrologia
- Neurologia dziecięca
- Neuropatologia
- Onkologia i hematologia dziecięca
- Otorynolaryngologia dziecięca
- Reumatologia
- Seksuologia
- Toksykologia kliniczna
- Transplantologia kliniczna
- Urologia dziecięca
Od 2013[15] roku lista specjalizacji lekarzy wygląda następująco[16]:
- Alergologia
- Anestezjologia i intensywna terapia
- Angiologia
- Audiologia i foniatria
- Balneologia i medycyna fizykalna
- Chirurgia dziecięca
- Chirurgia klatki piersiowej
- Chirurgia naczyniowa
- Chirurgia ogólna
- Chirurgia onkologiczna
- Chirurgia plastyczna
- Chirurgia szczękowo-twarzowa
- Choroby płuc
- Choroby płuc dzieci
- Choroby wewnętrzne
- Choroby zakaźne
- Dermatologia i wenerologia
- Diabetologia
- Diagnostyka laboratoryjna
- Endokrynologia
- Endokrynologia ginekologiczna i rozrodczość
- Endokrynologia i diabetologia dziecięca
- Epidemiologia
- Farmakologia kliniczna
- Gastroenterologia
- Gastroenterologia dziecięca
- Genetyka kliniczna
- Geriatria
- Ginekologia onkologiczna
- Hematologia
- Hipertensjologia
- Immunologia kliniczna
- Intensywna terapia
- Kardiochirurgia
- Kardiologia
- Kardiologia dziecięca
- Medycyna lotnicza
- Medycyna morska i tropikalna
- Medycyna nuklearna
- Medycyna paliatywna
- Medycyna pracy
- Medycyna ratunkowa
- Medycyna rodzinna
- Medycyna sądowa
- Medycyna sportowa
- Mikrobiologia lekarska
- Nefrologia
- Nefrologia dziecięca
- Neonatologia
- Neurochirurgia
- Neurologia
- Neurologia dziecięca
- Neuropatologia
- Okulistyka
- Onkologia i hematologia dziecięca
- Onkologia kliniczna
- Ortopedia i traumatologia narządu ruchu
- Otorynolaryngologia
- Otorynolaryngologia dziecięca
- Patomorfologia
- Pediatria
- Pediatria metaboliczna
- Perinatologia
- Położnictwo i ginekologia
- Psychiatria
- Psychiatria dzieci i młodzieży
- Radiologia i diagnostyka obrazowa
- Radioterapia onkologiczna
- Rehabilitacja medyczna
- Reumatologia
- Seksuologia
- Toksykologia kliniczna
- Transfuzjologia kliniczna
- Transplantologia kliniczna
- Urologia
- Urologia dziecięca
- Zdrowie publiczne.
System specjalizacji opiera się na modułach. Część specjalizacji występuje jako moduł jednolity, część natomiast jest podzielona na moduł podstawowy i specjalistyczny (z czego moduł podstawowy może być wspólny dla kilku specjalizacji jednocześnie). Dla przykładu, ukończenie modułu podstawowego w zakresie chirurgii ogólnej (trwa 2 lata) upoważnia do podjęcia modułu specjalistycznego ze specjalizacji:
- Chirurgia dziecięca (kolejne 4 lata)
- Chirurgia klatki piersiowej (kolejne 4 lata)
- Chirurgia naczyniowa (kolejne 4 lata)
- Chirurgia ogólna (kolejne 4 lata)
- Chirurgia onkologiczna (kolejne 4 lata)
- Chirurgia plastyczna (kolejne 4 lata)
Wykaz modułów podstawowych[17]:
- moduł podstawowy w zakresie chirurgii ogólnej
- moduł podstawowy w zakresie chorób wewnętrznych
- moduł podstawowy w zakresie otorynolaryngologii
- moduł podstawowy w zakresie patomorfologii
- moduł podstawowy w zakresie pediatrii.
Moduły jednolite trwają od 4 do 6 lat. Moduły podstawowe wraz z modułami specjalistycznymi od 4 do 7–10 lat (najdłużej transplantologia kliniczna). W niektórych wypadkach potrzebne jest uzyskanie jednej ze specjalizacji w pierwszej kolejności, żeby móc przystąpić do danego modułu specjalistycznego, np. ukończona specjalizacja II stopnia (dawniej) lub tytuł specjalisty w dziedzinie położnictwa i ginekologii upoważnia do rozpoczęcia modułu specjalistycznego z endokrynologii ginekologicznej i rozrodczości lub ginekologii onkologicznej.
Natomiast lekarze dentyści mogą specjalizować się w następujących specjalnościach:
- Chirurgia stomatologiczna
- Chirurgia szczękowo-twarzowa
- Ortodoncja
- Periodontologia
- Protetyka stomatologiczna
- Stomatologia dziecięca
- Stomatologia zachowawcza z endodoncją
- Zdrowie publiczne
- Epidemiologia.
Specjalizacje te odbywają się na zasadzie modułów jednolitych trwających od 3 do 6 lat (najdłużej chirurgia twarzowo-szczękowa).
W medycynie weterynaryjnej aktualnie wyróżniamy 19 specjalizacji lekarsko-weterynaryjnych[18]:
- Choroby przeżuwaczy
- Choroby koni
- Choroby świń
- Choroby psów i kotów
- Choroby drobiu
- Choroby gospodarskich i towarzyszących zwierząt futerkowych
- Użytkowanie i patologia zwierząt laboratoryjnych, w tym towarzyszących
- Choroby ryb i zwierząt akwakultury
- Choroby owadów użytkowych
- Choroby zwierząt nieudomowionych
- Rozród zwierząt
- Chirurgia weterynaryjna
- Diagnostyka obrazowa
- Higiena pasz i prewencja weterynaryjna
- Higiena zwierząt rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego
- Weterynaryjna diagnostyka laboratoryjna
- Epizootiologia i administracja weterynaryjna
- Choroby ptaków ozdobnych i gołębi
- Dobrostan zwierząt
Do studiów specjalizacyjnych może przystąpić każdy lekarz weterynarii posiadający prawo wykonywania zawodu oraz 2 letni staż pracy. Czas trwania szkolenia wynosi 2–3 lata[19].
Kontrowersje językowe
[edytuj | edytuj kod]Formą żeńską słowa „lekarz” jest „lekarka”[20][21][22]; dawniej nazywano „lekarkami” również zielarki bądź znachorki[23][22]. Forma ta nie występuje w Ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty[11]. Stosowanie formy „lekarka” nie jest dopuszczalne na pieczątkach lekarskich, możliwe jest natomiast stosowanie skrótów (lek. zamiast lekarz i lek. wet. zamiast lekarz weterynarii)[24].
Zarówno w języku potocznym, jak i w oficjalnych dokumentach spotyka się tytuły zawodowe lekarzy, które nie istnieją lub których rozumienie i użycie jest niepełne albo nieprawidłowe:
- „lekarz medycyny” – nieistniejący tytuł zawodowy mający być synonimem tytułu „lekarz”. Określenie to bywa spotykane nie tylko w powszechnym użyciu, ale także w pieczęciach lekarskich. Treść pieczęci lekarskiej została opisana w Uchwale Nr 110/05/IV Naczelnej Rady Lekarskiej[24] i nie zezwala na stosowanie tytułów innych niż „lekarz” i „lekarz dentysta”. Nagminne używanie sformułowania „lekarz medycyny” w reklamach telewizyjnych może wynikać z chęci uniknięcia przez reklamodawców sporów prawnych: zgodnie z art. 63 Kodeksu Etyki Lekarskiej[25] lekarz nie powinien używać swego wizerunku w celach komercyjnych, a widywani w reklamach aktorzy, podający się za lekarzy, mogą być tytułowani jedynie określeniem „lekarz medycyny”;
- „doktor” – określenie stosowane w mowie potocznej bądź tradycyjnie jako forma grzecznościowa wobec lekarzy oraz lekarzy weterynarii i lekarzy dentystów;
- lekarz dentysta – pot. dentysta, tytuł zawodowy uzyskiwany przez absolwenta studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, będącym kierunkiem odrębnym od kierunku lekarskiego na polskich uczelniach medycznych;
- lekarz weterynarii – pot. weterynarz, tytuł zawodowy uzyskiwany przez absolwenta medycyny weterynaryjnej związany z całkowicie odrębnym zawodem;
- „weterynarz” – nieistniejący tytuł zawodowy będący w mowie potocznej określeniem zawodu lekarza weterynarii. Aktualnie coraz częściej ma wydźwięk pejoratywny, oznaczający kogoś o niskich kompetencjach. W tłumaczeniu z łacińskiego veterinarius oznacza hodowcę zwierząt, natomiast dopiero medicus veterinarius lekarza weterynarii dlatego też określenie „weterynarz” nie jest do końca poprawne[26][27][28][29][30].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- felczer
- lekarz dentysta
- lekarz weterynarii
- Kodeks Etyki Lekarza Weterynarii
- Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna
- lekarz rezydent
- Kodeks Etyki Lekarskiej
- Naczelna Izba Lekarska
- Przyrzeczenie Lekarskie
- uczelnie medyczne w Polsce
- znanylekarz.pl
- specjalizacja lekarska
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jeden z wyjątków od Deklaracji Bolońskiej.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Witold Doroszewski (red.), lekarz, [w:] Słownik języka polskiego [online], PWN [dostęp 2015-01-07] .
- ↑ lekarz, [w:] Słownik języka polskiego [online], PWN [dostęp 2015-01-07] .
- ↑ a b Ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. (Dz.U. z 2011 r. nr 113, poz. 658).
- ↑ a b Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. z 2022 r. poz. 1731).
- ↑ Wiesław Boryś. Słownik etymologiczny języka polskiego 2005 str. 283; Aleksander Brückner, Karel Kadlec, Lubor Niederle. Początki kultury słowiańskiej str. 202; Zenon Klemensiewicz. Historia języka polskiego. 2. Doba średniopolska, s. 28.
- ↑ Ireneusz Sudak , Lekarzy jak na lekarstwo, „Gazeta Wyborcza”, 8423, 90, Warszawa: Agora SA, 18 kwietnia 2015, s. 6, ISSN 0860-908X .
- ↑ Studia WETERYNARYJNE – 2022 | uczelnie | 11 kierunków studiów i wymagania | opinie. otouczelnie.pl. [dostęp 2022-05-23].
- ↑ Dz.U. z 1997 r. nr 28, poz. 152
- ↑ Składnica plików | Ustawy | Dokumenty. vetpol.org.pl. [dostęp 2022-05-23].
- ↑ Dz.U. z 1991 r. nr 8, poz. 27
- ↑ a b Ustawa z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. z 2023 r. poz. 334).
- ↑ Uczelnie, na których można studiować kierunek lekarski w Polsce.
- ↑ WETERYNARIA – studia 2022 | 7 uczelni | rekrutacja i wymagania | opinie [online], otouczelnie.pl [dostęp 2022-07-04] (pol.).
- ↑ Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 stycznia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz.U. z 2008 r. nr 170, poz. 1050).
- ↑ Ministerstwo Zdrowia [online], www2.mz.gov.pl [dostęp 2017-11-24] [zarchiwizowane z adresu 2014-01-11] . Rozporządzenie to zastąpiono w 2019 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz.U. z 2019 r. poz. 602).
- ↑ Załącznik numer 1 [online], mz.gov.pl [zarchiwizowane z adresu 2014-01-11] . Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 stycznia 2013 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów.
- ↑ Załącznik numer 2 [online], mz.gov.pl [zarchiwizowane z adresu 2014-01-11] . Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 stycznia 2013 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów.
- ↑ PIWet – KSLW [online], kslw.piwet.pulawy.pl [dostęp 2022-05-23] .
- ↑ PIWet – KSLW [online], kslw.piwet.pulawy.pl [dostęp 2022-05-23] .
- ↑ lekarka, [w:] Słownik języka polskiego [online], PWN [dostęp 2020-01-13] .
- ↑ Piotr Müldner-Nieckowski , „Psycholożka” i „doktórka”, [w:] Lekarski Poradnik Językowy [online] [dostęp 2021-01-13] .
- ↑ a b Jerzy Bralczyk , Lekarka [online], Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie im. prof. Jana Nielubowicza, 7 marca 2020 [dostęp 2021-01-13] .
- ↑ Witold Doroszewski (red.), lekarka, [w:] Słownik języka polskiego [online], PWN [dostęp 2020-01-13] .
- ↑ a b Krzysztof Makuch (red.), Biuletyn Naczelnej Rady Lekarskiej [online], 2005 [dostęp 2016-08-28] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-18] .
- ↑ Kodeks Etyki Lekarskiej [online], 20 września 2003 [dostęp 2016-08-28] .
- ↑ PULSAR, Lekarz weterynarii, czy weterynarz – jak jest poprawnie i dlaczego? Warto wiedzieć … [online], Weterynarz | Pulsar – Przychodnia Weterynaryjna | Polska, 11 maja 2020 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
- ↑ Weterynarz – Poradnia językowa PWN [online], sjp.pwn.pl [dostęp 2022-07-03] (pol.).
- ↑ icreate, Otyły kot. Klinika weterynaryjna, lecznica i gabinet porady. [online], Lancet, klinika weterynaryjna Warszawa, Godebskiego 15, 12 lutego 2016 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
- ↑ O Nas | NEOVET – WWW [online] [dostęp 2022-07-03] (pol.).
- ↑ Zwierzęta chronione w Polsce [online], www.sp12.miasto.zgierz.pl [dostęp 2022-07-03] .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Centralny Rejestr Lekarzy RP – baza podstawowych informacji o lekarzach i lekarzach dentystach, prowadzona przez Naczelną Izbę Lekarską
- Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego – podział i programy poszczególnych specjalizacji lekarskich