Lekarz weterynarii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lekarz weterynarii przy pracy

Lekarz weterynarii (pot. weterynarz) – przedstawiciel jednej z trzech nauk lekarskich (obok medycyny i stomatologii) – osoba, która ukończyła 5,5-letnie studia na jednym z wydziałów medycyny weterynaryjnej i uzyskała prawo do wykonywania zawodu nadawane przez okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną, posiadająca kwalifikacje do badania i leczenia zwierząt oraz do kontroli środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego.

Zadania lekarza weterynarii[edytuj | edytuj kod]

Do uprawnień lekarza weterynarii należy:

  • badanie stanu zdrowia zwierząt
  • rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie chorób zwierząt
  • leczenie zwierząt
  • udzielanie porad i konsultacji
  • pielęgnacja zwierząt
  • wydawanie opinii i orzeczeń
  • wykonywanie czynności związanych z określeniem zdolności rozrodczych zwierząt i ich zaburzeń oraz biotechniką rozrodu
  • wykonywanie detalicznego obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi, paszami leczniczymi oraz wyrobami medycznymi przeznaczonymi dla zwierząt, na zasadach określonych w odrębnych przepisach
  • wypisywanie recept lekarskich na leki gotowe, apteczne czy też leki recepturowe przeznaczone dla zwierząt
  • wykonywanie badań laboratoryjnych i innych badań diagnostycznych
  • usypianie zwierząt, jeśli uzna, że choroba, na którą te cierpi jest nieuleczalna, bądź uleczenie jej będzie dla zwierzęcia zbyt dużym cierpieniem.

Aby wykonywać pracę lekarza weterynarii, trzeba oprócz ukończonych studiów wyższych na danym kierunku, uzyskać prawo wykonywania zawodu, które na wniosek zainteresowanego wydaje właściwa dla miejsca zamieszkania okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna. W Polsce zawód lekarza weterynarii podlega Ustawie o zawodzie lekarza weterynarii.

W pracy lekarza weterynarii, oprócz wiedzy zdobytej na studiach, ważne są odpowiednie predyspozycje osobowościowe, zwłaszcza u lekarzy zajmujących się leczeniem małych zwierząt domowych, jak psy i koty. Praca w lecznicach weterynaryjnych związana jest z dużym kontaktem z właścicielami zwierząt, którzy muszą zaufać weterynarzowi i współpracować z nim podczas leczenia zwierzęcia.

Tekst Przyrzeczenia Lekarza Weterynarii[edytuj | edytuj kod]

Picture 468.jpg

Jest to tekst będący integralną częścią Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii.

Treść przysięgi
"Jako lekarz weterynarii przyrzekam, że w zgodzie z mym powołaniem, w trakcie pełnienia obowiązków zawodowych będę postępował sumiennie i zgodnie z aktualną wiedzą weterynaryjną, strzegł godności zawodu, przyczyniał się w miarę możliwości do postępu nauk weterynaryjnych, a także wykonywał obowiązki wynikające z przepisów prawa oraz zasad Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii."

Historia zawodu[edytuj | edytuj kod]

Za pierwszego w historii lekarza weterynarii uważa się Urlugaledinna, wymienianego w zapiskach sprzed 3000 p.n.e. z Mezopotamii jako osoby leczącej zwierzęta. Kolejnych przełomów w tej dziedzinie dokonywali również i pionierzy medycyny – jak Hipokrates, czy filozofowie jak Arystoteles, czy też wynalazcy jak John Boyd Dunlop. Pierwsza lecznica dla zwierząt powstała w III w. p.n.e. w Indiach za panowania króla Aśoki. Przełomowymi były również średniowieczne dzieła: Canon medicinae Avicenny czy Anatomia del cavallo Carlo Ruiniego.

Za najstarszego sławnego weterynarza w Polsce może być uznany kowal Konrad Królewski (1532) - autor książki Sprawa a lekarstwa końskie. Za patrona lekarzy weterynarii uważany jest w Polsce św. Eligiusz.

Kształcenie lekarzy weterynarii w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Medycyna weterynaryjna nauczana jest w Polsce wyłącznie w formie studiów jednolitych trwających 5,5 roku (wyjątek od Deklaracji Bolońskiej), które kończą się nadaniem tytułu lekarza weterynarii (równorzędnego z tytułem zawodowym magistra). Uprawnienia do kształcenia lekarzy weterynarii posiadają uczelnie:

Specjalizacje lekarsko-weterynaryjne[edytuj | edytuj kod]

Tytuł specjalisty w danej dziedzinie weterynarii nadaje się lekarzowi weterynarii, który:

  • wykonywał przez co najmniej dwa lata zawód lekarza weterynarii,
  • ukończył szkolenie specjalizacyjne według programu ustalonego dla danej specjalności,
  • zdał egzamin specjalizacyjny.

Specjalizację przyznaje Komisja do Spraw Specjalizacji Lekarzy Weterynarii

Obecnie specjalizacje weterynaryjne prowadzone są przez:

Dziedziny z których lekarz weterynarii może otrzymać specjalizację:

  • Choroby przeżuwaczy
  • Choroby koni
  • Choroby trzody chlewnej
  • Choroby psów i kotów
  • Choroby drobiu oraz ptaków ozdobnych
  • Choroby zwierząt futerkowych
  • Użytkowanie i patologia zwierząt laboratoryjnych
  • Choroby ryb
  • Choroby owadów użytkowych
  • Choroby zwierząt nieudomowionych
  • Rozród zwierząt
  • Chirurgia weterynaryjna
  • Radiologia weterynaryjna
  • Prewencja weterynaryjna i higiena pasz
  • Higiena zwierząt rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego
  • Weterynaryjna diagnostyka laboratoryjna
  • Epizootiologia i administracja weterynaryjna

"Weterynarz" a "lekarz weterynarii"[edytuj | edytuj kod]

W powszechnym języku usnuło się nazywać przedstawicieli tego zawodu "weterynarzami". Jednakże mało kto wie, że ta forma jest uznawana za błędną lub nawet obraźliwą zwłaszcza w środowisku lekarsko-weterynaryjnym. Weterynarz bowiem, a więc tłumacząc z łacińskiego veterinarius oznacza nikogo innego, jak "hodowcę zwierząt". Dopiero łacińskie sformułowanie medicus veterinarius, czyli w wolnym tłumaczeniu "lekarz weterynarii" oddaje właściwe nazewnictwo przedstawicielom tego zawodu. Jednak i ta ostatnia forma budzi pewne wątpliwości nawet wśród językoznawców, gdyż sugeruje, iż przedmiotem leczenia tak tytułowanego specjalisty nie są zwierzęta lecz sama weterynaria.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło weterynarz w Wikisłowniku