Leki przeciwleukotrienowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zileuton
Zafirlukast
Montelukast
MK-886

Leki przeciwleukotrienowe, antagonisty leukotrienów – grupa leków wprowadzona do lecznictwa pod koniec XX wieku i znajdująca zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej. Ich działanie polega na hamowaniu biosyntezy leukotrienów cysteinylowych (LTC4, LTD4 i LTE4) albo blokowaniu receptorów leukotrienowych w ścianie oskrzeli. Obecnie leki przeciwleukotrienowe stanowią uzupełnienie leczenia przeciwzapalnego (kortykoterapii) astmy oskrzelowej.

Antagonisty leukotrienów nie przerywają napadów astmy. Mogą być stosowane jako leki zapobiegające napadom.

Inhibitory biosyntezy[edytuj | edytuj kod]

Należą tu inhibitory 5-lipooksygenazy, na przykład zileuton, genleuton, ZD-2138.

Nowe związki BAYX1005, MK-591 i MK-886 hamują białko aktywujące 5-LOX (FLAP) i są badane pod kątem przydatności w zapobieganiu miażdżycy[1].

Antagonisty receptorów leukotrienowych[edytuj | edytuj kod]

Należą tu związki hamujące receptor CysLT1 dla leukotrienów cysteinylowych:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Jawien, M. Gajda, M. Rudling i inni. Inhibition of five lipoxygenase activating protein (FLAP) by MK-886 decreases atherosclerosis in apoE/LDLR-double knockout mice. „Eur J Clin Invest”. 36. 3, s. 141–146, 2006. PMID: 16506957. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Kostowski, Z. S. Herman Farmakologia. Podstawy farmakoterapii. Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2003 ​ISBN 83-200-3350-0​.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.