Leki przeciwleukotrienowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Leki przeciwleukotrienowe, antagonisty leukotrienów – grupa leków wprowadzona do lecznictwa pod koniec XX wieku i znajdująca zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej. Ich działanie polega na hamowaniu biosyntezy leukotrienów cysteinylowych (LTC4, LTD4 i LTE4) albo blokowaniu receptorów leukotrienowych w ścianie oskrzeli. Obecnie leki przeciwleukotrienowe stanowią uzupełnienie leczenia przeciwzapalnego (kortykoterapii) astmy oskrzelowej.

Antagonisty leukotrienów nie przerywają napadów astmy. Mogą być stosowane jako leki zapobiegające napadom.

Inhibitory biosyntezy[edytuj]

Zileuton

Należą tu inhibitory 5-lipooksygenazy, na przykład:

Nowe związki BAYX1005, MK-591, MK-886 hamują białko aktywujące 5-LOX (FLAP) i są badane pod kątem przydatności w zapobieganiu miażdżycy[1].

Antagonisty receptorów leukotrienowych[edytuj]

Zafirlukast
Montelukast
MK-886

Należą tu związki hamujące receptor CysLT1 dla leukotrienów cysteinylowych:

Przypisy

  1. Jawien J, Gajda M, Rudling M, et al. Inhibition of five lipoxygenase activating protein (FLAP) by MK-886 decreases atherosclerosis in apoE/LDLR-double knockout mice. „Eur J Clin Invest”. 36. 3, s. 141-146, 2006. PMID: 16506957. 

Bibliografia[edytuj]

  • W. Kostowski, Z. S. Herman Farmakologia. Podstawy farmakoterapii. Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2003 ISBN 83-200-3350-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.