Leki przeciwleukotrienowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Leki przeciwleukotrienowe, antagonisty leukotrienów – grupa leków wprowadzona do lecznictwa pod koniec XX wieku i znajdująca zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej. Ich działanie polega na hamowaniu biosyntezy leukotrienów cysteinylowych (LTC4, LTD4 i LTE4) albo blokowaniu receptorów leukotrienowych w ścianie oskrzeli. Obecnie leki przeciwleukotrienowe stanowią uzupełnienie leczenia przeciwzapalnego (kortykoterapii) astmy oskrzelowej.

Antagonisty leukotrienów nie przerywają napadów astmy. Mogą być stosowane jako leki zapobiegające napadom.

Inhibitory biosyntezy[edytuj | edytuj kod]

Zileuton

Należą tu inhibitory 5-lipooksygenazy, na przykład:

Nowe związki BAYX1005, MK-591, MK-886 hamują białko aktywujące 5-LOX (FLAP) i są badane pod kątem przydatności w zapobieganiu miażdżycy[1].

Antagonisty receptorów leukotrienowych[edytuj | edytuj kod]

Zafirlukast
Montelukast
MK-886

Należą tu związki hamujące receptor CysLT1 dla leukotrienów cysteinylowych:

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Kostowski, Z. S. Herman Farmakologia. Podstawy farmakoterapii. Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2003 ISBN 83-200-3350-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.