Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904 – skok o tyczce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olympic rings without rims.svg
Letnie Igrzyska Olimpijskie 1904
Lekkoatletyka
Skok o tyczce mężczyzn
Pierwsze miejsce Stany Zjednoczone Charles Dvorak
Drugie miejsce Stany Zjednoczone LeRoy Samse
Trzecie miejsce Stany Zjednoczone Louis Wilkins


Skok o tyczce podczas igrzysk olimpijskich w 1904 w Saint Louis rozegrano 3 września 1904 na stadionie Francis Field należącym do Washington University. Startowało 7 lekkoatletów z 2 państw. Rozegrano tylko finał.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Lekkoatletyka na
Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1904
Athletics pictogram.svg
Konkurencje biegowe
60 m   mężczyźni
100 m mężczyźni
200 m mężczyźni
400 m mężczyźni
800 m mężczyźni
1500 m mężczyźni
maraton mężczyźni
110 m przez płotki mężczyźni
200 m przez płotki mężczyźni
400 m przez płotki mężczyźni
2590 m z przeszkodami mężczyźni
4 mile drużynowo mężczyźni
Konkurencje techniczne
skok wzwyż mężczyźni
skok o tyczce mężczyźni
skok w dal mężczyźni
trójskok mężczyźni
skok wzwyż z miejsca mężczyźni
skok w dal z miejsca mężczyźni
trójskok z miejsca mężczyźni
pchnięcie kulą mężczyźni
rzut dyskiem mężczyźni
rzut młotem mężczyźni
rzut ciężarem mężczyźni
Wieloboje
trójbój mężczyźni
all-around mężczyźni
Rekord świata 3,69[1] Francja Fernand Gonder Paryż (Francja) 26 czerwca 1904
Rekord olimpijski 3,30 Stany Zjednoczone Welles Hoyt Ateny (Grecja) 10 kwietnia 1896
3,30 Stany Zjednoczone Irving Baxter Paryż (Francja) 15 lipca 1900

Finał[edytuj | edytuj kod]

lp Imię i nazwisko Wiek Reprezentacja Wynik Uwagi
1 Charles Dvorak 25  Stany Zjednoczone 3,50 Olympic record icon.svg
2 LeRoy Samse 20  Stany Zjednoczone 3,35
3 Louis Wilkins 21  Stany Zjednoczone 3,35
4 Ward McLanahan 21  Stany Zjednoczone 3,35
5 Claude Allen 19  Stany Zjednoczone 3,35
6 Walter Dray 18  Stany Zjednoczone nn
7 Paul Weinstein 26  Cesarstwo Niemieckie nn

Wysokość 3,35 m pokonało 5 zawodników, Spośród nich tylko Charles Dvorak pokonał dwie następne wysokości i ustanowił rekord olimpijski. Miejsca czterech pozostałych zawodników zostały ustalone w dwóch fazach dogrywki. Dla Dvoraka mistrzostwo olimpijskie było rewanżem za konkurs na poprzednich igrzyskach, kiedy to opuścił stadion sądząc, że konkurs nie będzie rozegrany w niedzielę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. nieoficjalny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]