Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912 – sztafeta 4 × 100 m mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Olympic rings with white rims.svg

Athletics pictogram.svg Lekkoatletyka
Sztafeta 4 × 100 m mężczyzn
Złoty medal Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Wielka Brytania
Srebrny medal Szwecja Szwecja
Brązowy medal nie przyznano
Lekkoatletyka na
Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912
Athletics pictogram.svg
Konkurencje biegowe
bieg na 100 m mężczyźni
bieg na 200 m mężczyźni
bieg na 400 m mężczyźni
bieg na 800 m mężczyźni
bieg na 1500 m mężczyźni
bieg na 5000 m mężczyźni
bieg na 10 000 m mężczyźni
maraton mężczyźni
bieg na 110 m przez płotki mężczyźni
sztafeta 4 × 100 m mężczyźni
sztafeta 4 × 400 m mężczyźni
bieg na 3000 m drużynowo mężczyźni
chód na 10 km mężczyźni
Konkurencje techniczne
skok wzwyż mężczyźni
skok wzwyż z miejsca mężczyźni
skok o tyczce mężczyźni
skok w dal mężczyźni
skok w dal z miejsca mężczyźni
trójskok mężczyźni
pchnięcie kulą mężczyźni
pchnięcie kulą oburącz mężczyźni
rzut dyskiem mężczyźni
rzut dyskiem oburącz mężczyźni
rzut młotem mężczyźni
rzut oszczepem mężczyźni
rzut oszczepem oburącz mężczyźni
Wieloboje
pięciobój mężczyźni
dziesięciobój mężczyźni
Konkurencje terenowe
bieg przełajowy mężczyźni
bieg przełajowy drużynowo mężczyźni
Zwycięstwo Brytyjczyków.
Sztafeta brytyjska: (od lewej) D'Arcy, Applegrath, Macintosh, Jacobs

Sztafeta 4 × 100 metrów mężczyzn była jedną z konkurencji lekkoatletycznych rozgrywanych podczas V Igrzysk Olimpijskich w Sztokholmie. Biegi eliminacyjne i półfinałowe rozegrano 8 lipca 1912 roku, zaś bieg finałowy — 9 lipca 1912 r. Złoto zdobyła ekipa brytyjska w składzie: David Jacobs, Henry Macintosh, Victor d'Arcy i William Applegarth.

Stany Zjednoczone dysponując pięcioma zawodnikami, którzy dostali się do finału w biegu na 100 metrów byli zdecydowanymi faworytami. Lecz w półfinale reprezentacja została zdyskwalifikowana, za przekazanie pałeczki poza strefą zmiany. W finale wystartowały trzy drużyny: niemiecka, szwedzka i brytyjska. Każda z nich pobiegła szybciej od rekordu świata ustanowionego czasem 43,50 sekundy 19 maja 1912 r. przez ekipę niemiecką. Niemcy zwyciężając półfinał z najlepszym czasem - 42,30 s. - przy absencji Amerykanów, stali się głównymi kandydatami do złota. Lecz w finale zostali zdyskwalifikowani za niewłaściwą zmianę pałeczki. Po dyskwalifikacji Niemców, Szwedzi, którzy zajęli trzecie miejsce w biegu, zostali nagrodzeni srebrnymi medalami.

Eliminacje[edytuj | edytuj kod]

Bieg 1

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Kanada Kanada:
(Frank McConnell, Frank Lukeman, Harry Beasley, John Howard)
46,2 OR Q

Bieg 2

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone:
(Ira Courtney, Frank Belote, Clement Wilson, Carl Cooke)
43,7 OR NR[1] Q

Bieg 3

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Wielka Brytania:
(David Jacobs, Henry Macintosh, Victor d'Arcy, William Applegarth)
45,0 Q

Bieg 4

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Szwecja Szwecja:
(Ivan Möller, Charles Luther, Ture Person, Knut Lindberg)
43,6 OR Q

Bieg 5

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Cesarstwo Niemieckie Ces. Niemieckie:
(Karl von Halt, Max Herrmann, Erwin Kern, Richard Rau)
43,6 = OR Q
2 Cesarstwo Austrii Austria:
(Gustav Kröjer, Rudolf Rauch, Fritz Weinzinger, Fritz Fleischer)
44,8

Bieg 6

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Królestwo Węgier Węgry:
(Ferenc Szobota, Vilmos Rácz, Pál Szalay, István Jankovich)
43,7 Q
2 Francja Francja:
(Pierre Failliot, Georges Rolot, Charles Lelong, René Mourlon)
43,8

Półfinały[edytuj | edytuj kod]

Półfinał 1 Stany Zjednoczone zostały zdyskwalifikowane za przekroczenie strefy zmian przy pierwszej zmianie pałeczki.

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Wielka Brytania:
(David Jacobs, Henry Macintosh, Victor d'Arcy, William Applegarth)
43,0 WR Q
Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone:
(Ira Courtney, Frank Belote, Clement Wilson, Carl Cooke)
Dyskwalifikacja

Półfinał 2

Po lewej drużyna szwedzka, po prawej drużyna węgierska.
Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Szwecja Szwecja:
(Ivan Möller, Charles Luther, Ture Person, Knut Lindberg)
42,5 WR NR[2] Q
2 Królestwo Węgier Węgry:
(Ferenc Szobota, Vilmos Rácz, Pál Szalay, István Jankovich)
42,9

Półfinał 3

Miejsce Zawodnicy Czas Uwagi
1 Cesarstwo Niemieckie Ces. Niemieckie:
(Otto Röhr, Max Herrmann, Erwin Kern, Richard Rau)
42,3 WR Q
2 Kanada Kanada:
(Frank McConnell, Frank Lukeman, Harry Beasley, John Howard)
43,5 NR[3]

Finał[edytuj | edytuj kod]

Zmiana osady niemieckiej.

Rau, próbując nadrobić straty pierwszych zmian, skończył bieg tuż za Applegarthem, lecz ostatecznie Niemcy zostali zdyskawlifikowani za przekroczenie strefy zmiany przez Erwina Kerna. Srebro przyznano Szwedom.

Miejsce Zawodnicy Czas
1 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Wielka Brytania:
David Jacobs, Henry Macintosh, Victor d'Arcy, William Applegarth)
42,4 NR[4]
2 Szwecja Szwecja:
(Ivan Möller, Charles Luther, Ture Person, Knut Lindberg)
42,6
Cesarstwo Niemieckie Ces. Niemieckie:
(Otto Röhr, Max Herrmann, Erwin Kern, Richard Rau)
Dyskwalifikacja

Przypisy

  1. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 197. ISBN 978-83-62033-30-0.
  2. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 195. ISBN 978-83-62033-30-0.
  3. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 186. ISBN 978-83-62033-30-0.
  4. Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 189. ISBN 978-83-62033-30-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]