Leming (osoba)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leming – ironiczne określenie osób mających liberalne poglądy polityczne i skupiających się na karierze zawodowej i pieniądzach[1]. Nazwa „lemingi” pochodzi od gryzoni, które rzekomo popełniają masowo samobójstwa[1].

Według wyborców Prawa i Sprawiedliwości „lemingi” to bezrefleksyjni wyborcy Platformy Obywatelskiej, którzy ulegają partyjnej propagandzie i bez zastanowienia głosują na daną partię[1]. Pojęcie zaczęło pojawiać się wśród konserwatywnych publicystów od połowy 2008[1]. Na przełomie lat 2010 i 2011 nowa znaczenie słowa „leming” zaczęło docierać do autorów związanych z innym światopoglądem. Od 2012 pojęcie zaczęli wykorzystywać dziennikarze i politycy[1]. Pierwszą publikacją prasową, w której znalazło się słowo „leming” jest prawdopodobnie opublikowany przez „Gazetę Polską Codziennie” list czytelnika z czerwca 2012. Tekst opublikowano pod tytułem Lemingi łykną wszystko[2].

W zorganizowanym w 2012 przez Instytut Języka Polskiego Uniwersytetu Warszawskiego oraz Fundację Języka Polskiego plebiscycie na słowo roku „leming” zajął drugie miejsce (ex equo ze słowami „kryzys”, „ministra”, „trotyl” i „zamach”)[2].

Leming według publicystów i dziennikarzy[edytuj | edytuj kod]

Jedną z definicji „leminga” podali Robert Mazurek i Piotr Zaremba, dziennikarze „Uważam Rze”. Piotr Zaremba nazwał lemingami „bezrefleksyjnych pożeraczy medialnych mądrości”, którzy czerpią wiedzę o świecie z telewizji TVN i „Gazety Wyborczej[3]. Według Zaremby takie osoby pojawiły się już w latach 90., kiedy to krytycznie odnosiły się do prawicowych polityków (między innymi Lecha Kaczyńskiego, Jarosława Kaczyńskiego, Stefana Niesiołowskiego i Lecha Wałęsy)[3]. Po wyborach prezydenckich i parlamentarnych w 2005 pojawili się młodzi ludzie, którzy chętnie identyfikowali się jako „wykształciuchy” oraz nie akceptowali rządów Prawa i Sprawiedliwości[3]. 9 lipca 2012 ukazał się artykuł Alfabet leminga (stworzony przez Roberta Mazurka przy współpracy z Łukaszem Mężykiem i Dariuszem Wieromiejczykiem), który wyśmiał zwyczaje lemingów[2]. Artykuł ten rozpropagował słowo „leming”[4].

Według Mariusza Janickiego i Wiesława Władyki, dziennikarzy tygodnika „Polityka”, leming to szyderze określenie osób tworzących klasę nowych, konserwatywnych mieszczan nieidentyfikujących się ani z prawicą, ani z lewicą[5]. Według politologa Rafała Chwedoruka lemingi wynajęły sobie Platformę Obywatelską do reprezentowania swojej postawy i interesów[5].

Według Tomasza Lisa i Pawła Wrońskiego leming to młoda, wykształcona, zaradna i ambitna osoba mieszkająca w dużym mieście[6][7]. Taki człowiek nie interesuje się zbytnio polityką, skupiając się przede wszystkim na ciężkiej pracy i zagwarantowaniu swoim dzieciom jak najlepszej przyszłości. Tomasz Lis zwrócił uwagę na to, że leming niekoniecznie jest wyborcą Platformy Obywatelskiej[6]. Według niego do zwycięstwa PO w wyborach parlamentarnych w 2007 przyczyniły się osoby nazywane lemingami, które zniechęciły się wcześniejszymi rządami Prawa i Sprawiedliwości[6]. Zdaniem Leszka Jażdżewskiego, redaktora naczelnego kwartalnika Liberté!, lemingi nie lubią być ograniczani i nie akceptują narzucania im czegoś[8].

Dziennikarz Łukasz Warzecha lemingiem nazwał osobę, która nie potrafi samodzielnie myśleć bez pomocy „Gazety Wyborczej”[7].

Według Norberta Maliszewskiego stereotypowe określenia wyborców Platformy Obywatelskiej („lemingi”) oraz Prawa i Sprawiedliwości („moherowe berety”) stały się nieaktualne po wyborach parlamentarnych w 2015, kiedy to młodzi wyborcy w przedziale wiekowym 18–25 lat oddali więcej głosów na PiS, podczas gdy głosy osób w przedziale wiekowym 40–59 lat równomiernie rozłożyły się między oba ugrupowania[9].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Monika Biesaga: Drugie życie leminga we współczesnej polszczyźnie. 2017-04-05. [dostęp 2018-02-11].
  2. a b c Jakub Korus: Zastosowanie semiologii mediów Rolanda Barthesa w analizie tekstów publicystycznych. Przypadek Alfabetu leminga Roberta. 2016. [dostęp 2018-02-11].
  3. a b c Robert Mazurek: Alfabet leminga. [dostęp 2018-02-11].
  4. Marek Łaziński: Słowa klucze prasy polskiej. Słowa dnia i słowa roku UW. slowonaczasie.uw.edu.pl. [dostęp 2018-02-11].
  5. a b polityka.pl: Strategia leminga. 2012-07-10. [dostęp 2018-02-11].
  6. a b c Tomasz Lis: Tomasz Lis w obronie lemingów. 2013-01-01. [dostęp 2018-02-11].
  7. a b polskieradio.pl: ”Leming nie wie jak myśleć, czeka na wykładnię". 2013-02-25. [dostęp 2018-02-11].
  8. Michał Krzymowski: Leming urodził się za granicą. newsweek.pl, 2013-01-02. [dostęp 2018-02-11].
  9. Norbert Maliszewski: Kim jest wyborca PiS i PO? Mohery i lemingi to przeszłość. wiadomosci.onet.pl, 2015-01-03. [dostęp 2018-02-11].