Leming brunatny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Leming syberyjski)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leming brunatny
Lemmus sibiricus
(Kerr, 1792)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Plemię lemingi
Rodzaj leming
Gatunek leming brunatny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Leming brunatny[2], dawniej także: leming syberyjski[3] (Lemmus sibiricus) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, plemienia lemingów i rodzaju leming (Lemmus), zamieszkujący północną Palearktykę.

Taksonomia[edytuj]

Pierwotnie gatunek ten był definiowany jako obejmujący swym zasięgiem północną Rosję, Alaskę i północną Kanadę. Po badaniach kariotypu i genotypu wyróżnia się w obrębie tego zasięgu 3 różne gatunki: L. sibiricus, L. amurensis i L. trimucronatus, przy czym L. sibiricus obejmuje rejon zachodni i północny pierwotnego zasięgu[4].

Nazwa zwyczajowa[edytuj]

W polskiej literaturze dla oznaczenia gatunku używana była także nazwa zwyczajowa „leming syberyjski”[3]. Ostatecznie w wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” gatunkowi przypisano oznaczenie leming brunatny[2].

Rozprzestrzenienie[edytuj]

Zamieszkuje północno-wschodnią Europę i północną Azję. Występuje od okolic Archangielska nad Morzem Białym[1][4] po rejon Kołymy[1] (według innych źródeł do zachodniego brzegu Leny[4]). Oprócz tundry kontynentalnej żyje na Wyspie Wrangla i Nowej Syberii[1].

Ekologia[edytuj]

Gatunek pospolicie występujący w tundrze. Największe zagęszczenie populacja osiąga na nizinnych terenach obficie pokrytych mchem i turzycami. Spotkać go można również na podmokłych i krzewiastych terenach podgórskich oraz podmokłej krawędzi strefy lasów (Archangielsk, północny Ural, Półwysep Gydański, Tajmyr)[1].

Żyje w norach, w dużych koloniach. Zimą kopie tunele po śniegiem oraz tworzy duże okrągłe gniazda. Odżywia się turzycami, wełniankami, mchami i krzewami[5][1].

Sezon rozrodczy trwa od czerwca do sierpnia, ale w latach o niskim zagęszczeniu populacji zaczyna się tuż po roztopach i kończy później. Dorosłe, które przetrwają zimę, giną pod koniec następnego sezonu. Samica wydaje w ciągu lata 4 do 5 miotów po 5 do 6 młodych w każdym. Podobnie jak leming właściwy, gatunek odznacza się dużymi fluktuacjami wielkości populacji w cyklu 3-4 letnim, jednakże jego migracje są mniej spektakularne[1][5].

Podgatunki[edytuj]

Wyróżnia się 3 podgatunki tego leminga[1]:

Przypisy

  1. a b c d e f g h Lemmus sibiricus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 4 listopada 2015]
  2. a b c Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. a b c Stanisław Bielak. Lemingi – mali mieszkańcy tundry. „Zielona Liga”, s. 18-19, luty 2008. 
  4. a b c d Lemmus sibiricus in: Wilson & Reeder's Mammal Species of the World 3d Ed.. [dostęp 2013-11-21].
  5. a b I. M. Gromov, M. A. Erbaeva: Mammal fauna of Russia and adjacent territories. Lagomorphs and Rodents. 1995.