Leming norweski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Leming właściwy)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leming norweski
Lemmus lemmus[1]
(Linneusz, 1758)
Leming norweski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Rodzaj leming
Gatunek leming norweski
Synonimy
  • L. borealis Nilsson, 1829[2]
  • L. iterator (Gistel, 1850)[2]
  • L. norvegicus Desmarest, 1822[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Leming norweski[4], dawniej także: leming właściwy[5], leming górski[6] (Lemmus lemmus) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych.

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała: 13-15 cm
  • Długość ogona: 2 cm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w tundrze i na terenach trawiastych Półwyspu Skandynawskiego.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Charakterystycznie, dość jaskrawo ubarwiony leming górski jest aktywny zarówno w nocy, jak i w dzień, przy czym okresy jego aktywności przeplatane są krótkimi okresami odpoczynku. Żywią się trawą, gałązkami i pąkami karłowatych krzewów, a przede wszystkim mchem. W zimie poszukując pożywienia kopie chodniki tuż nad powierzchnią zamarzniętej ziemi w śniegu. Lemingi są znane przede wszystkim ze zdarzających się co 3 lub 4 lata gwałtownych, wręcz wybuchowych wzrostów liczebności, określanych jako masowe pojawy. Ich przyczyna nie jest jeszcze dokładnie znana, ale wiadomo, że ciepła, łagodna wiosna następująca po 2 albo 3 latach niskiej liczebności lemingów powoduje w tym samym lub następnym roku gwałtowny wzrost ich zagęszczenia. Następujące wówczas przegęszczenie zmusza te zwierzęta do migracji na sąsiednie, nie opanowane przez nie tak silnie tereny. Wiele lemingów zostaje pożartych przez drapieżniki, a jeszcze więcej traci życie podczas prób przepłynięcia jezior i rzek. W żadnym jednak razie nie należy sądzić, że lemingi świadomie popełniają zbiorowe samobójstwo.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Na wiosnę, gdy jeszcze leży śnieg, rozpoczyna się okres godowy tego gryzonia, a w ciągu krótkiego arktycznego lata samica może urodzić do 8 miotów po 6 młodych w każdym.

Przypisy

  1. Lemmus lemmus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lemmus lemmus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 30 grudnia 2012]
  3. Lemmus lemmus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. a b Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  6. a b leming górski. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2012-12-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dr Philip Whitfield, Ilustrowana Encyklopedia Zwierząt, Warszawa 1997