Leo Belmont

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leo Belmont
Leopold Blumental
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 marca 1865
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 19 października 1941
Warszawa, Polska pod okupacją III Rzeszy
Miejsce spoczynku cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie
Zawód eseista, poeta, prozaik
Leo Belmont signature.svg
Belmont w gronie uczestników XIII Światowego Kongresu Esperantystów w Pradze, 1921
Komitet organizacyjny I Polskiego Kongresu Esperantystów, Warszawa 1922. Po prawej stoi Leo Belmont

Leo Belmont, właściwie Leopold Blumental (ur. 8 marca 1865 w Warszawie, zm. 19 października 1941 tamże[1]) – polski eseista, poeta, prozaik, znawca i tłumacz literatury francuskiej i rosyjskiej, założyciel Polskiego Związku Esperantystów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie żydowskiej, był synem Maurycego i Franciszki ze Studenckich[2]. W 1885 ukończył warszawskie V Gimnazjum. Był absolwentem wydziału prawnego rosyjskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1892 został wpisany na listę adwokatów przysięgłych w Petersburgu. Zarówno podczas pobytu w Rosji do 1904, jak i w Warszawie kontynuował działalność literacką i prawniczą. Był m.in. radcą prawnym Związku Artystów Scen Polskich i Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.

W latach 1907–1913 wydawał czasopismo „Wolne Słowo”, gdzie zamieszczał własne prace krytycznoliterackie, m.in. o Tołstoju. Zajmował się judaistyką. Interesował się też językiem esperanto i był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Esperantystów. Podczas II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim, gdzie zmarł śmiercią naturalną. Pochowany został na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ulicy Młynarskiej.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieść Belmonta W wieku nerwowym (1888) zawiera studium osobowości neurotycznej, charakterystycznej dla dekadencji. W późniejszym wieku napisał wiele romansów pseudohistorycznych, które w formie sensacyjnej opisywały romanse koronowanych głów, a także powieści filmowych (m.in. Droga człowieka na motywach filmu Cyrk Chaplina). Pisał też scenariusze filmowe.

Tłumaczył wiele utworów literatury rosyjskiej, niemieckiej, francuskiej, angielskiej, skandynawskiej. Był autorem m.in. przekładów m.in. Eugeniusza Oniegina Puszkina, Michała Strogowa Juliusza Verne’a[3], Andiejewa, Kuprina, Erenburga, Ałdanowa, Manna, Wassermanna, Zweiga, Feuchtwangera, Rostanda, Margueritte’a, Bulwera, Wilde’a.

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • W wieku nerwowym (1888)
  • Sprawa przy drzwiach zamkniętych
  • Markiza Pompadour, miłośnica królewska (1927)
  • Zaślubiny śmierci (1927)
  • Pani Dubarry (1927)
  • Kapłanka miłości Ninon de Laclos (1928)
  • Lady Hamilton (1928)
  • Droga człowieka (1928)
  • Niepotrzebny człowiek (1928)
  • Messalina (1930)
  • Dwużeniec? (1933)

Zbiory[edytuj | edytuj kod]

  • Nowele i satyry
  • Rymy i rytmy

Scenariusze filmowe[edytuj | edytuj kod]

  • Strzał (1922)
  • Uwiedziona (1931)
  • Na podstawie Przeznaczenia powstał film Janusza Stara pod tym samym tytułem. Według Polskiego Słownika Biograficznego w czołówce filmu podano ze względów promocyjnych, że autorem scenariusza był sam pisarz. W rzeczywistości scenariusz opracował reżyser.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog Belmonta w Esperanto nr 491(1), s. 7, 1942 r.
  2. Stanisław Łoza: Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 51.
  3. W. Łachaciński, Bibliografia polskich przekładów utworów Juliusza Verne'a, Pruszków, brak daty wydania, s. 40.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska. Wyd. IX - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 426-427, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13850-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]