Leon Łuskino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Łuskino
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1872
Chęciny
Data i miejsce śmierci 9 maja 1948
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1889–1927
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego,
Wojsko Polskie
Jednostki 28 Połocki Pułk Piechoty,
291 Pułk Piechoty,
26 Dywizja Piechoty,
Sztab Generalny Wojska Polskiego
Stanowiska dowódca kompanii,
przewodniczący sądu honorowego,
szef wydziału ministerstwa
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska,
I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Zwycięstwa

Leon Łuskino ps. „El-Eł” (ur. 11 kwietnia 1872 w Chęcinach, zm. 9 maja 1948 w Warszawie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kompozytor, literat.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 11 kwietnia 1872[1] jako syn syn Ksawerego (pułkownik Armii Imperium Rosyjskiego) i Józefy z domu Krauze. Od 1889 służył w 28 Połockim Pułku Piechoty Armii Imperium Rosyjskiego, od 1890 do 1892 odbył kurs w szkole junkrów w Odessie i wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego. Mianowany podporucznikiem w 1892, następnie porucznikiem w 1896. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej jako dowódca kompanii. W 1907 został awansowany do stopnia kapitana. W 1913 został absolwentem studiów w szkole oficerów sztabowych w Oranienbaum.

Podczas I wojny światowej był dowódcą zapasowego 291 pułku piechoty od 6 czerwca 1916 do 22 grudnia 1917, po czym wystąpił z armii radzieckiej. Od kwietnia 1918 pełnił funkcję referenta do spraw wojskowych Polskiego Przedstawicielstwa w Piotrogrodzie. W 1919 został uwięziony przez sowietów, a na początku 1920 uwolniony i przekazany do Polski w grupie zakładników. Wstąpił do Wojska Polskiego. 1 kwietnia 1920 mianowany podpułkownikiem piechoty. Jako oficer nadetatowy 21 pułku piechoty od 1920 do 1925 sprawował stanowisko zastępcy szefa Oddziału V (personalnego) Sztabu w Ministerstwie Spraw Wojskowych[2]. W 1925 sprawował stanowisko przewodniczącego Sądu Honorowego dla Oficerów Sztabowych przy Ministerstwie Spraw Wojskowych[3]. Od 1925 do 1926 służył w 26 Dywizji Piechoty w garnizonie Skierniewice. Został awansowany do stopnia pułkownika piechoty. Od 1926 był zastępcą szefa Oddziału V w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. 4 lutego 1927 został mianowany szefem Wydziału Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych (etat generalski)[4]. Z dniem 30 września 1927 został przeniesiony w stan spoczynku[5].

Rozpoczął pracę w administracji cywilnej. Od lutego 1928 był wydawcą pisma „Gospodarz Polski”[6]. Następnie został kierownikiem Centralnego Biura Filmowego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, gdzie kierował komórką cenzury filmowej. Cenzura ingerowała w filmy zagraniczne, usuwając z nich nieraz więcej niż połowę treści. W przypadku filmów polskich cenzorzy ingerowali w proces produkcji, wymuszając odpowiedni kształt scenariusza i ingerując w dialogi. Tygodnik „Jutro Pracy” nazwał zespół cenzorski kierowany przez Łukisnę „filmową Ochraną”[potrzebny przypis]. Działał także na polu kulturalnym. Był kompozytorem i twórcą piosenek. Został autorem pieśni żołnierskiej „Szara piechota[7][8], autorem słów piosenek, wykonywanych przez Hankę Ordonówną („Dwie majstrowe”, „Wróżka”, „Rodzinna radość”, „Marzenie” – autor słów i muzyki[9]), Zofię Terné. Był wykonawcą piosenek w warszawskim teatrzyku Qui Pro Quo.

Poniósł śmierć w 1948 w wyniku kolizji z kolejką na warszawskim Czerniakowie. Został pochowany na Cmentarzu Czerniakowskim.

Jego żoną była Aleksandra z domu Kopernik. Nie mieli dzieci.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficerowie. muzeumwp.pl. [dostęp 3 kwietnia 2015].
  2. a b c d Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 13.
  3. Grzegorz Kulka: Prawo a zwyczaj w wojsku, czyli historia niedoszłego oficerskiego kodeksu honorowego z 1925 r.. Naczelna Prokuratura Wojskowa. s. 16. [dostęp 2015-04-09].
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4/1927 z 4 lutego 1927 r.
  5. Nowe zmiany w wojsku. „Gazeta Bydgoska”. Nr 170, s. 3, 28 lipca 1927. 
  6. Leon Łuskino (pol.). W: Internetowy Polski Słownik Biograficzny [on-line]. Narodowy Instytut Audiowizualny. [dostęp 2015-04-28].
  7. bibliotekapiosenki.pl. Piechota. [dostęp 9 kwietnia 2015].
  8. bibliotekapiosenki.pl. a-pesni.org. [dostęp 9 kwietnia 2015].
  9. Janusz R. Kowalczyk: Hanka Ordonówna. 2015-01-07. [dostęp 2015-04-09].
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.
  11. a b c Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 448.
  12. Marszałek Foch w Polsce. „Kurier Warszawski”. Nr 121, s. 14, 3 maja 1923. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Stawecki: Leon Łuskino. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 9 kwietnia 2015].
  • Leon Łuskino. bibliotekapiosenki.pl. [dostęp 9 kwietnia 2015].