Leon Chajn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon Chajn
Leon Chajn.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1910
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 1 marca 1983
Warszawa, Polska
Poseł IV kadencji Sejmu PRL
Okres od 30 maja 1965
do 30 maja 1969
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne (równolegle członek PZPR)
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu II klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Order Lwa Białego II Klasy (Czechosłowacja) Odznaka „Zasłużonemu Działaczowi Stronnictwa Demokratycznego”
Grób rodziny Chajnów na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Leon Chajn (ur. 3 marca 1910 w Warszawie, zm. 1 marca 1983 tamże) – polski adwokat, działacz polityczny i publicysta. Sekretarz generalny Stronnictwa Demokratycznego, poseł do KRN (1944–1947) i na Sejm (1947–1969), członek Rady Państwa PRL, wiceprezes i członek Zarządu Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w 1949[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim (1933) i Wyższej Szkole Dziennikarstwa (1931), dr nauk humanistycznych (1966). Aktywista Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”. Od 1932 członek KPP, od 1944 członek Stronnictwa Demokratycznego. Od 1933 pracował w adwokaturze, jednocześnie działał w partii komunistycznej; podczas II wojny światowej w ZSRR, był działaczem Związku Patriotów Polskich, oficerem politycznym 1 Armii Polskiej w ZSRR. Od lipca 1944 zastępca kierownika resortu sprawiedliwości (wiceminister) w PKWN; w latach 1945–1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości; w latach 1949–1952 wiceprezes NIK; w latach 1953–1957 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej; w latach 1957–1965 członek Rady Państwa[2]; w latach 1963–1965 przedstawiciel rządu PRL w Radzie Administracyjnej Międzynarodowego Biura Pracy; w latach 1965–1976 dyrektor naczelny Archiwów Państwowych; pełnił liczne funkcje w SD: członka Zarządu Głównego (1945), członka Centralnego Komitetu (1945–1969), członka Komitetu Politycznego CK (1945–1954), członka Prezydium CK (1945–1965), sekretarza generalnego CK (1945–1961), wiceprzewodniczącego CK (1961–1965); w latach 1944–1969 poseł: do KRN, do Sejmu Ustawodawczego oraz Sejmu PRL I, II, III i IV kadencji.

W ostatnim okresie życia ujawnił, że został członkiem SD na polecenie władz PPR i będąc jednym z przywódców Stronnictwa Demokratycznego, był jednocześnie nadal członkiem PZPR. Autor prac naukowych poświęconych polskiej masonerii (Wolnomularstwo w II Rzeczypospolitej, Warszawa 1975; Polskie wolnomularstwo 1920–1938, Warszawa 1984).

Był współzałożycielem Międzynarodowego Zrzeszenia Prawników Demokratów.

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1945)[3], Złotym Krzyżem Zasługi (1946)[4], Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy, a także Orderem Lwa Białego II klasy. Zasłużony członek SD.

Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach w Warszawie[5] (kwatera A 4 Tuje m. 16).

Ojciec Józefa Chajna.

Przypisy

  1. ks. Dominik Zamiatała, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, w: Encyklopedia Białych Plam, t. XVII, Radom 2006, s. 179.
  2. Tomasz Jaskóła, Krótki słownik polityków XX wieku.
  3. 29 grudnia 1945 „w uznaniu zasług położonych dla odrodzenia Rzeczypospolitej Polskiej przez pracę konspiracyjną w szeregach Stronnictwa Demokratycznego” M.P. z 1946 r. Nr 28, poz. 47
  4. M.P. z 1947 r. Nr 74, poz. 490
  5. Pogrzeb Leona Chajna, „Kurier Polski”, nr 47 z 8 marca 1983, s. 1–2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zmarł Leon Chajn, „Kurier Polski”, nr 43 z 2 marca 1983, s. 1–2.